بخشندگى و عبادت امام حسين ( ع ) در فصل هفتم از « مناقب آل الرسول » نوشتهء محمد بن ابى طلحة الشافعى آمده است : مشهور شده است كه امام حسين ميهمان را گرامى مىداشت و هر كس چيزى از وى مىخواست در اختيارش مىگذاشت ، صلهء رحم مىكرد و نيازمندان را درمىيافت و خواهش درخواست‌كننده را برمىآورد ، و برهنه را مىپوشاند و گرسنه را سير مىكرد و زيان ديدگان را جبران زيان مىكرد و يتيمان را نوازش مىكرد و به درد نيازمندان مىرسيد و هر پولى كه به دستش مىرسيد ميان مردم ( نيازمندان ) پخش مىكرد . راويان ماجرايى را كه براى او و برادرش امام حسن و عبد اللّه بن جعفر در رابطه با پيرزنى كه وقتى آنها در ميان راه خود به مكه بودند براى آنها گوسفندى را مىكشد و آنچه كه آنها در برخورد بعدى با او در مدينه در حالى كه در بدترين شرايط زندگى و فقر و درماندگى بود ، مىكنند روايت كرده‌اند امام حسن ( ع ) هزار گوسفند و هزار دينار پول به او داد و امام حسين و عبد اللّه بن جعفر نيز همين چيزها را به او دادند و پيرزن با سه هزار رأس گوسفند و سه هزار دينار پول به اتفاق شوهرش به ديار خود بازگشت . در كتاب عقد اللآلى فى مناقب الآل آمده است كه امام حسين پس از وفات برادرش امام حسن ، در سويى از مسجد پيامبر ( ص ) نشسته بود و عبد اللّه بن زبير و عتبة بن ابى سفيان در سوى ديگر مسجد نشسته بودند يك نفر اعرابى سوار بر شترى سر رسيد شترش را درب مسجد سپرد و وارد شد در برابر عتبه ايستاد به او سلام گفت و عتبه نيز پاسخش گفت اعرابى به وى گفت : تو پسر عموى مرا كشته‌اى و خانوادهء