خير و راحتى نيست و هر آسايشى بدون بهشت ، پررنج و درد است و هر بلايى كمتر از دوزخ ، عافيت است ، فرزندم بدان كه هر كس عيب خود را شناخت به ديگران كارى ندارد و هر كس به قسمت خدا خشنود باشد به خاطر آنچه كه از دست مىدهد افسوس نمىخورد و هر كس شمشير كين برافرازد خود را مىكشد و هر كس براى برادرش چاه كند خودش درون آن مىافتد و هر كس پرده از حجاب ديگران برگيرد ناديدنيهاى خانه‌اش برملا شود و هر كس گناه و خطاى خويش را فراموش كند گناه ديگران در نظرش بزرگ جلوه مىكند و هر كس كارها را دشوار گيرد هلاك مىشود و كسى كه خود را به دريا افكند ، غرق مىگردد و هر كس از خود راضى شود ، گمراه مىگردد و هر كس از خرد خود يارى نگيرد ، خوار گردد و هر كس نسبت به مردم تكبر ورزد ، زبون مىشود و هر كس نادانشان انگارد ، مورد بىاحترامى واقع مىشود و هر كس ، به كارهاى زشت نزديك شود مورد نكوهش ديگران قرار مىگيرد و هر كس با پليدان و فرومايگان معاشرت كند ، تحقير گردد و هر كس با علما نشست و برخاست كند ، وقار مىيابد . فرزندم ، از خود راضى بودن هر كس دليل بر سبكى عقل اوست ادب آن است كه آنچه را براى ديگرى نمىپسندى براى خود نپسندى و همان وظيفه‌اى كه تو نسبت به برادرت دارى او نيز نسبت به تو دارد . . . و از اين گونه پندها و راهنماييهايى كه حضرت بنا به آنچه در اعجاب الايجاز ثعالبى و ديگر مجاميع حديث و كتب تاريخ آمده ، امام حسين را بدانها ، فرا خواند .