يمنى ) به او گفت : به خدا كه اى امير المؤمنين هر كس را كه خواسته باشد به ازدواجش در مىآوريم هر كدام را دوست داشت نگه دارد و از هر كس خوشش نيامد طلاق دهد امير المؤمنين از اين سخن شاد شد و اين ابيات را سرود : - اگر من بر در بهشت ، نگهبان بودم به ( قبيلهء ) همدان مىگفتم كه به سلامتى همگى وارد آن شويد . و در قوت القلوب در ادامه آمده است : اين يكى از موارد تشابه امام حسن با جدش رسول خداست او در آفرينش شبيه او بود و جدش به وى گفته بود : تو در آفرينش و در اخلاق ، به من شباهت دارى . و گفت : حسن از من و حسين از على است و مىافزايد كه امام حسن گاه با چهار زن ازدواج مىكرد و در همان حال چهار تا را طلاق مىداد . به نظر مىرسد تنها المدائنى و شبلنجى و ابو طالب الملكى در « قوت القلوب » هستند كه مسأله طلاق و ازدواج بسيار را به امام حسن ( ع ) چسبانده‌اند و نويسندگان شيعه و سنى و خاورشناسان و مورخان از آنها ، نقل كرده‌اند . اين على بن عبد اللّه البصرى معروف به المدائنى و معاصر عباسيها از جمله كسانى است كه متهم به دروغگويى و جعل حديث است . در « ميزان الاعتدال » الذهبى آمده است كه مسلم در صحيح خود از نقل روايت از وى ، خوددارى كرده و « ابن عدى » او را ضعيف دانسته و « الاصمعى » به او گفته است : به خدا كه چيزى از اسلام در تو نمانده است . او از خاصان ابو اسحاق الموصولى بود و به خاطر ثروتش از وى پيروى مىكرد و عوانة بن الحكم متوفاى سال 158 كه در دوستى با عثمان و امويها معروف بود ، از وى حديث نقل كرده است . « ابن حجر » در لسان الميزان تصريح كرده كه عوانة ، احاديثى را براى بنى اميه جعل مىكرد و در « معجم الادباء » آمده است كه او از بزرگان سمرة بن حبيب اموى بوده است و صاحب « لسان الميزان » گفته است كه او از غلامان عبد الرحمن بن سمرة بن حبيب اموى بوده است . به علاوه بيشتر روايات او از نوع مراسيل است اينها همه گواه بر آنست كه روايت هفتاد همسر را كه جز المدائنى نقل نكرده از جعليات او به نفع قدرتمندان دشمنان علوىها مىباشد . و اما روايت نود همسر متعلق به شبلنجى در كتاب خود « نور الابصار » است كه به هيچ كس نسبتش نداده است و شبلنجى كسى است كه هر پژوهشگرى متوجه مىشود در روايات و احاديثى كه نقل كرده و در كتاب يادشدهء خود آورده است هرگز دقتى به عمل نياورده است و حديث مرسل حديثى است كه در جهت اثبات آن شاهدى از خارج