در « النخيلة » گروهى از مورخين اظهار مىدارند كه مراسم مربوط به واگذاردن قدرت به معاويه بن ابى سفيان در النخيلة به فاصله چند مايلى كوفه ، انجام گرفت در اين محل ، انبوه بزرگى از عراقى ، و سوريها جمع شدند بدون ترديد اين اجتماع طرفين ، دردناكترين چيزى است كه امام حسن ( ع ) در طول زندگيش با آن مواجه گشت او معاويه دشمن اسلام و دشمن خاندان هاشمى را مىديد كه همچون فاتحان پيروز وارد پايتخت كشور اسلام قدم مىگذارد و در عين حال شيعيان خود و شيعيان پدرش اين وفاداران به اسلام و حاميان آن را مىديد كه چگونه مورد جور و شكنجه و تعقيب قرار مىگيرند و از آنچه كه اين ولنگاران و زير پا گذاردگان ارزشها و مقدسات و تمامى آنچه محمد بن عبد اللّه ( ص ) آورده بود نسبت به اسلام روا خواهند داشت ، زجر مىكشيدند . در اين زمينه در شرح نهج البلاغة به نقل از ابى الفرج آمده است كه معاويه به « النخيلة » آمد و خطبهء بلندى ايراد كرد كه به قول او هيچ يك از راويان بطور كامل آن را نقل نكرده‌اند . و در ادامه مىگويد : الشعبى روايت كرده است كه معاويه ( طى اين سخنرانى ) گفت : « هيچ امتى پس از پيامبر خود دچار اختلاف نگرديد مگر آنكه اهل باطل آن بر اهل حق ، چيره شده باشد آنگاه توجهى به اطراف كرد و افزود جز اين امت . » و ابو اسحاق السبيعى روايت كرده كه او گفت : بدانيد و آگاه باشيد تمامى آنچه كه به حسن بن على دادم اينك به زير پايم مىگذارم و به هيچ‌يك از آنها عمل نخواهم كرد و همچنانكه در روايت الاعمش نيز آمده مىافزايد : « به خدا سوگند كه من با شما