عبد اللّه بن عباس را نزد آنها فرستاد تا شايد از گمراهيهاى خود بازگردند و سر عقل آيند . عبد اللّه بن عباس به ايشان گفت : چه كينه‌اى از امير المؤمنين داريد گفتند : او امير مؤمنان بود ولى وقتى در دين خدا حكم كرد از ايمان خارج گرديد حال بايد پس از اذعان كردن به كفر ، توبه كند . ابن عباس در پاسخشان گفت : شايسته نيست مؤمنى كه در ايمان او شكى راه نمىيابد بر خود حكم به كفر كند گفتند : ولى او در دين خدا حكم كرد . گفت : خداوند ما را فرمان مىدهد كه در مورد قتل شكار ، حكم كنيم ( نظر خود را اعمال داريم ) « يَحْكُمُ بِهِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ » ( و به مثل بودن آن دو مؤمن عادل حكم كند ) . گفتند : عليه او حكم شده است و او راضى نيست . پاسخشان داد كه حكومت ( حكم كردن ) همچون امامت است و همچنانكه وقتى امام فاسق شد معصيتش واجب مىگردد حكمين نيز وقتى حكم خدا را زير پا گذاردند فاسق مىگردند و گفته‌هايشان رد مىشود . در اينجا بود كه به همديگر گفتند : نگذاريد قريش با احتجاج بر شما ، شما را محكوم كنند اين شخص ( ابن عباس ) از قومى است كه خداوند دربارهء آنها فرمود ، « بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ » ، ( كه آنها قومى حريف جدل و خصومتند ) و نيز فرموده : « وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا » ( و معاندان لجوج را از عذاب خدا بترسانى ) و آنگاه از بحث با او خوددارى كردند . ابن عباس نزد امير المؤمنين بازگشت و جريان خود با آنها را با حضرت در ميان گذاشت . امام خود به نزد آنها رفت و به صعصعة بن صوحان العبدى فرمود : پيش آنها برو و كسى را كه سر دستهء آنهاست به من معرفى كن . گفت : او يزيد بن قيس الارحبى است . وقتى امير المؤمنين به حروراء رسيد چادرهاى آنان را يكى پس از ديگرى مورد جستجو قرار داد تا اينكه به چادر يزيد بن قيس رسيد در آنجا دو ركعت نماز بجاى آورد آنگاه بيرون شد و بر ستون خيمه تكيه زد و رو به مردم ايستاد و فرمود : اين محل جايى است كه هر كس در آن پيروز گردد روز قيامت نيز پيروز مىگردد و رو به جمعيت كرد و فرمود : شما را به خدا آيا كسى را مىشناسيد كه بيش از من از حكومت كردن بيزار باشد ؟ گفتند : نه به خدا ؛ فرمود آيا مىدانيد كه شما وادار به پذيرفتنم كرديد ؟ گفتند : آرى . فرمود : پس براى چه مخالفتم كرديد و از در دشمنى با من در آمديد ؟ گفتند : ما گناه بزرگى مرتكب شديم و به درگاه خداوند توبه كرديم تو نيز به درگاهش توبه كن آنگاه به نزد تو بازمىگرديم . امام ( ع ) فرمود : من از هر گناهى ، از خدا مغفرت مىجويم . از او پذيرفتند و همراهش به كوفه بازگشتند ، آنها به حسب اختلاف مورخين ، بين شش