مارقين ( بازگشتگان از دين ) نبرد صفين ، پس از پيروزى چشمگيرى كه امير المؤمنين از آن خود ساخت همچنانكه گفتيم با حكميت قرار دادن عمرو بن العاص و ابو موسى الاشعرى كه تمايلات دشمنانه آنها با على بن ابى طالب معروف بود ، فرجام توطئه‌آميز و نقشه گسترده و از پيش حساب‌شده‌اى داشت و اگر ايدهء حكميت و انتخاب دو حكم آنچنان كه در تاريخ سعى شده جنبهء عادى و نه توطئهء قبلى به آن داده شود جنبهء عادى داشت نتيجه‌اى كه دو حكم بدان دست يافتند خود كافى بود تا فتنه برخاسته ، فرو نشيند و همه چيز بجاى خود بازگردد و تمامى لشكريان به گرد فرمانده عظيم خود كه در انديشه و سياست مدبرانه‌اش كه توانست چنان وضع بحرانى و بسيار خطرناك را به فرجام رساند به اوج رسيده بود جمع آيند ولى توطئه‌چينان حتى پس چنان نتايجى كه هيچ عرف و دين و منطقى آن را توجيه نمىكند همچنان به مفسده‌جوييهاى خود ادامه دادند و حركت آنها پس از تحرك كاروان امام از صفين ، شكل تازه‌اى به خود گرفت و به خطاى خويش در پذيرفتن حكميت اعتراف كردند و به درگاه خدا توبه كردند و به نزد امير المؤمنين آمده از وى درخواست كردند تا او نيز از كرده خود بازگردد و همچنانكه خود توبه كردند توبه كند و دوباره جنگ در صفين را همراه ايشان از سر گيرد . طبيعى است كه اين واكنش آنها تلاش نافرجامى بود و حضرت تن به خواستشان نداد چون به نظر من از خطرات و نتايج وخيم اين كار ، آگاه بود لذا پيش از آنكه وارد كوفه شود در جايى به نام حرورا ، از وى جدا شدند و به همين خاطر ، مورخين آنان را « حرورية » ناميدند . وقتى به آنجا پناه بردند و خود را براى جنگ آماده مىكردند امير المؤمنين