توجه مكن . ولى او بر اين نظر خود پافشارى كرد و آنها گروهى از اعراب را به شهادت آوردند كه به دروغ بگويند اينجا حوأب نيست و عبد اللّه بن الزبير نزد او آمد و به دروغ سوگند ياد كرد كه آنها در اول شب ، از حوأب گذشته‌اند . همچنانكه ابن قتيبة روايت كرده كه وقتى آنها به « اوطاس » در سرزمين خيبر رسيدند سعيد بن العاص به همراهى مغيرة بن شعبه به آنها رسيدند و سعيد از شترش پياده شد و نزد عايشه آمد و به او گفت : به كجا مىخواهى به روى اى ام المؤمنين ؟ گفت : مىخواهم به بصرة بروم . به او گفت : در آنجا چه كار كنى . پاسخ داد : به خونخواهى عثمان برخيزم . گفت : اينانى كه همراه تو هستند عثمان را كشته‌اند و رو به مروان بن الحكم كرد و همان پرسشها را از وى به عمل آورد و به او گفت : كشندگان عثمان همراه شما هستند و به خدا سوگند كه جز طلحة و زبير كسى عثمان را نكشت و آنها ، خلافت را براى خود مىخواهند . آنگاه مغيرة بن شعبه رو به مردم كرد و گفت : اگر با مادرتان بيرون آمده‌ايد با او بازگرديد كه براى شما بهتر است و اگر به خاطر ( كشته شدن ) عثمان بيرون آمده‌ايد رؤساى شما عثمان را كشته‌اند و اگر انتقادى بر على بن ابى طالب داريد بگوييد اين انتقاد شما در چه موردى است . و به زعم راوى ادامه داد كه : ترا به خدا در يك سال دو فتنه نداشته باشيد . ولى كسى به سخنانشان گوش نداد و سعيد بن العاص به يمن و المغيرة به طائف رفت و با هيچ كدام از طرفين در جنگ جمل و صفين ، شركت نكردند . من [ نويسنده ] شخصا نسبت به اين روايت ترديدها دارم زيرا مغيرة بن شعبه آنچنان كه از برخوردهايش در حوادث دورانش بر مىآيد در همهء فتنه‌انگيزيها خود آتش بيار معركه بوده و در تحريك عليه عثمان ، از شركاى طلحه بشمار مىرفت و بعيد است كه به اين شيوه ، ارتشى را كه سرازير شده بخواهد منصرف سازد و در حضور طلحة و زبير آنان را از اين اقدام بازدارد و به اين صراحت كه براى مخالفان على قابل قبول نبود ، به دفاع از على ( ع ) بپردازد . پيش از آنكه عايشه به بصره برسد عثمان بن حنيف ، ابو الاسود الدؤلى و عمران بن - حصين را گسيل داشت و به آنها سفارش كرد كه پيش از رسيدن آنها به بصره ، با ايشان برخورد كنند شايد خداوند شر آنها را بكند . ابو الاسود نخستين گفتگوكننده با طلحة بود و به وى گفت : شما بدون مشورت با ما عثمان را به قتل رسانديد و بدون مشورت با ما ،