غزوهء ذات السلاسل پس از نبردها و پيروزيهايى كه اسلام در شبه جزيرة العرب بدست آورد ستاره كفر و شرك پنهان گشت و اگر گروه‌هايى پراكنده از شرك و مشركان در اينجا و آنجا نمانده بودند مىرفت كه اين ستاره كاملا افول كند ولى تو گويى قرار بوده فرصتى پديد آيد تا على بن ابى طالب ( ع ) صفحات تازه‌اى از قهرمانيها و جهادش را تقديم تاريخ كند . گروهى از مورخين ياد آورد شده‌اند كه گروه بسيارى از اعراب در جايى به نام « وادى - الرمل » گرد آمده بودند و به توافق رسيده بودند كه طى حمله‌اى ناگهانى ، اقدام به تصرف « مدينه » كنند . بنا به روايت مفيد در ارشاد يك نفر اعرابى ، نزد پيامبر آمد و او را در جريان توافق ياد شده قرار داد . پيامبر ، أبو بكر را در رأس گروهى از مسلمين روانهء آنها كرد و خود تا نزديكى آنجا ، همراهيش كرد . اين محل داراى راههاى ناهموار و پرسنگ بود دشمنان در دشت و دامنهء كوهها ، پناه گرفته بودند و با نزديك شدن مسلمانان ، بر آنان يورش آوردند و گروهى از آنان را كشتند . ابو بكر به اتفاق عده‌اى كه با وى مانده بودند ، شكست خورده به مدينه بازگشتند ، پيامبر ، پس از وى ، عمر بن الخطاب را گسيل داشت . او نيز همچون همتايش ، شكست و فرار به ارمغان آورد . روايت ، حاكى است كه پس از آن دو ، پيامبر عمر بن العاص را فرستاد ولى او نيز همچون دو نفر پيش از خود ، فرجامى شكست‌آميز داشت پيامبر پس از ناكامى اين سه نفر فرماندهانى كه گسيل داشته بود گريزى از فرستادن على ( ع ) نديد بنابراين او را همراه گروهى از جمله ابو بكر و عمر بن العاص گسيل داشت و گروهى از مهاجرين و انصار را نيز