مىلرزيدند مد نظر قرار گيرد و ملاحظه شود كه مشركان قهرمان خود را كه آوازه‌اش تمام جزيرة العرب را درنورديده بود به ميدان نبرد گسيل داشته و مطمئن بودند جوانى كه در بدر و احد آن همه شگفتى از خود نشان داده اينك به دست جنگجوى دليرشان عمرو بن ود العامرى ، امان نخواهد يافت و به طور حتم مغلوب خواهد شد و حتى خود مسلمانان نيز دچار يأس شده بودند و بسيارى از آنان يقين حاصل كرده بودند كه على ( ع ) نيز قربانى ديگرى در شمار قربانيان پيشين قهرمان قريش و همهء اعراب - عمرو بن ود - خواهد بود و پس از آن قربانيان بسيارى خواهند داد ولى خداوند متعال اميد و انتظار مشركان را مبدل به يأس گرداند و همگى خود را در برابر حادثهء غير منتظره‌اى يافتند و سرنوشت نبرد تن به تن آن دو به صورتى كه بيان شد ، جريان يافت و از آن پس ارزشهاى تازه‌اى مطرح گرديد ؛ مسلمانان نفسى به راحتى كشيدند و اميد به پيروزى جان تازه‌اى در آنها گرفت و متجاوزين با كشته شدن عمرو روحيه خود را از دست دادند و اميد پيروزى بر محمد و يارانش در آنها مبدل به يأس شد و با توجه به اثرات و نتايجى كه نبرد اين دو بجاى گذاشت ديگر چندان از واقعيت بدور نخواهد بود كه كسى على را در آن روز ، به گونه‌اى كه حذيفه و امثال او توصيف كردند ، وصف كند . وقتى خبر مرگ عمرو بن ود به خواهرش عمرة رسيد گفت : چه كسى او را كشت و جرأت مبارزهء با او را يافت به وى گفتند : على بن ابى طالب او را كشت . گفت : او ( عمرو ) ، قهرمانان را كشت و با همگنانش مبارزه كرد و سرانجام به دست بزرگوارى از قوم خود كشته شد . و اين ابيات را بخواند : - اگر قاتل عمرو جز آن بود كه او را كشت همواره و تا ابد بر او گريه مىكردم . - ولى قاتل او كسى است كه نمىشود خرده‌اى از او گرفت و پدرش را - از بلنداى بنى هاشم است كه سر بر آسمان دارند و مردم از رشك بر آنان ، مىميرند . - خاندانى كه خداوند دريغش آمده كه كرامت دين و دنيا بىهيچ منازعى از آن ايشان نباشد . - اى ام كلثوم بر او گريه كن ولى گريهء خود را گريهء دردمندى بر سوگ فرزند مخوان . با كشته شدن او افسانهء اين قهرمان همراه با آوازهء قهرمانان و پهلوانانى كه على