حمله به بنى سليم را به آنان صادر كرد . اينان براى حمله به مدينه ، گرد هم آمده بودند . حمله را خود شخصا فرماندهى كرد و پرچم آن را بنا به آنچه مؤلف سيرة الحلبية در سيرهء خود ذكر كرده ، به على ( ع ) سپرد و هنگامى كه به يكى از چشمه‌هاى آنها به نام « الكدر » رسيد سه روز در آنجا اقامت گزيد ولى به كسى از ايشان بر نخورد آنگاه به مدينه بازگشت . اين غزوه در بيست و چهارم رمضان و آنچنان كه گفتيم به فاصلهء چند روز پس از نبرد بدر بوقوع پيوست . در نيمهء شوال و تقريبا يك ماه پس از غزوهء بدر پيامبر به جنگ بنى قيقاع يكى از قبايل يهود در مدينه رفت و در هنگام ورود به مدينه با آنها پيمان بسته بود كه عليه وى وارد نبرد نشده و با كسى همدستى نكنند ولى آنها به تحريك قريش ، پيمان را نقض كردند و براى كشتن وى توطئه چيدند و در حالى كه كنار ديوارى در محلهء آنها نشسته بود بر آن شدند تا توطئه خود را به مورد اجرا گذارند ، پيش از فرا رسيدن هنگام عملى كردن توطئه ، از طريق وحى خبردار شد و در همان لحظه از جاى خود برخاست و وارد شهر گرديد و به همين مناسبت آيهء زير بنا به ادعاى دست‌اندركاران تفسير قرآن ، بر وى نازل گرديد : « وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى سَواءٍ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ » ( انفال - 59 ) ( اگر از قومى بترسى كه خيانت كنند پس آگاهى افكن بر آنها تا در آگاهى ( از پيمان شكستن ) در شما يكسان باشند كه خداوند پيمان‌شكنان را دوست ندارد ) . به اتفاق يارانش ، بر آنان حمله برد ، پرچمدار نبرد حمزه بود و على فرماندهى آن را بر عهده داشت . ترس و وحشت يهوديان را فرا گرفت ، آنها به دژها و قلعه‌هاى خود پناه بردند پيامبر به مدت پانزده شب آنان را كه شامل چهارصد جنگجوى عادى و سيصد زره‌پوش مىشدند ، بمحاصره در آورد . وقتى محاصره بر آنها گران آمد و ترس و وحشت بر آنان چيره شد به حكم رسول خدا تن دادند و به اتفاق كودكان و زنان خود ، راه « اذرعات » ( درعا ) را در شام پيش گرفتند آنها اموال خود را به عنوان غنيمت براى مسلمانان جاى گذاشتند و طبق توافقى كه ميان آنها و پيامبر ( ص ) حاصل شد تنها آنچه كه توانستند با خود بردند . در علت اين غزوه روايات ديگرى نيز وارد شده و هر كس خواهان تفصيل بيشترى است به كتاب ، « سيرة المصطفى » مراجعه كند در آنجا به اين مسائل از جنبه‌هاى مختلف آن پرداخت شده است .