- فرزندم شكيب كن چرا كه شكيبايى مناسبتر است سرانجام هر زنده‌اى گذرش به دره‌ها خواهد افتاد . - ما را به شكيبايى فرمان داده‌اند و اين كار در راه عزيز و فرزند عزيز ، دليرانه و طاقت‌فرساست . - گر پيش‌آمدهاى ناگوار بر تو وارد آيد در عوض شرافت ، و بزرگواريها ، به سراغت مىآيند ، كه به برخى دست مىيابى و به برخى ديگر دسترسى نمىيابى . - هر چيزى ، اگر چه به قيمت زندگى تمام شده باشد بالاخره براى خود ارزشى خواهد داشت . على ( ع ) در پاسخ به اين ابيات كه نشانگر ايمان عميق او به رسالت محمد و ناچيز شمردن حتى فرزندش در راه آن را نشان مىدهد ، ابياتى را برخواند كه شارح نهج البلاغه از وى نقل كرده است . اين ابيات نيز گوياى اين معنى هستند كه او نيز با همان برخورد و روحيهء پدر به رسالت محمد ، نظر مىافكند و هستى و زندگيش را ادامهء زندگى و رسالت محمد و مكمل آن مىداند لذا خطر كردن و جان بر كف گذاردن آن هم خطركردنى كه در تاريخ پرشكوه‌تر و باعظمت‌تر از آن يافت نشده از سوى او بدين منظور كه محمد بتواند رسالتش را به انجام رساند ، شگفت‌انگيز نيست . و از او شگفت نيز نيست كه در صدد برآيد تا به پدرش كه در پى تشويق و ترغيب او به فداكارى و صبر پيشه كردن بر آمده ابيات زيرا را كه در شرح نهج البلاغه آمده و يا به مضمون آنها ، در مقام پاسخ برآيد : - آيا مرا به شكيبايى در يارى « محمد » فرا مىخوانى سوگند به خدا آنچه گفتم از روى بىطاقتى و ناشكيبايى نبود . - ولى من بسيار دوست داشتم كه تو ياريم را ناظر باشى و بدانى كه من همواره از تو فرمان مىبرم . - من براى رضاى خدا در يارى « محمد » اين پيام‌آور هدايت و ستوده مرد ، در كودكى و بزرگى كوشش خواهم كرد .