وصيت او آنچنان كه خواسته است ، اجرا مىگردد . و در روايت ابن سعد در طبقاتش و جاهاى ديگر آمده كه او مايل بود كه نعشى برايش در نظر گرفته شود كه جسدش را بپوشاند زيرا مردم آن زمان بر تختى روباز قرار مىدادند و مرده هيچ پوششى نداشت او مىخواست كه هيچ كس جسدش را كه به دست مردان بدوش گرفته مىشد ، نبيند . بنابراين « اسماء بنت عميس » را فراخواند و خواسته‌اش را در اين مورد با وى در ميان گذاشت اسماء نيز براى او تختى ساخت كه قبلا مشابه آن را در حبشه ديده بود و خواسته‌اش را بر آورده مىكرد وقتى چشمش به تخت افتاد لبخندى زد كه بنا به ادعاى برخى روايتگران ، اين نخستين لبخند او پس از فوت پدرش بود . در آخرين روز زندگيش ، احساس آرامش مىكرد ؛ از جايش بلند شد فرزندانش را شستشو داد و دستورشان داد كه براى زيارت قبر جدشان رسول خدا ( ص ) ، بيرون روند و رو به سلمى و يا خواهرش اسماء بنت عميس كه خدمتكارى و پرستاريش را بر عهده داشت كرد و از او خواست كه براى شستشوى خود ، برايش آب تهيه كند ، پرستار اين خواسته را نيز بر آورده كرد ، خود را شست و بهترين لباسش را به تن كرد و چنان جلوه كرد كه گويا سلامتىاش را بازمىيابد اسماء ، نفسى به راحتى كشيد ولى ديرى نپاييد كه دوباره نگران شد چون از او خواسته بود كه رختخوابش را وسط منزل بيندازد ، هاج‌وواج برخاست و رختخواب را در وسط پهن كرد ؛ روى آن دراز كشيد رو به قبله كرد و رو به سوى اسماء نموده گفت : من در حال مرگ هستم ؛ سلمى ، در شگفت از اين حادثهء سهمناك ، از خانه بيرون شد ، اين بدبختى غافلگيرش كرده و دنيا برايش تنگ و تاريك شده و بشدت نگران بود ، نتوانست بيش از چند دقيقه بيرون باشد بازگشت ، اندك اميدى به زندگى فاطمه زهرا داشت ولى هنگامى كه او را جسدى بىحركت يافت ، همهء اميدهايش مبدل به يأس شد . فريادى سر داد آنها كه در خانه بودند نيز فرياد كشيدند ، حسن و حسين كه با شنيدن صداى گريه و زارى ، شگفت زده خود را رسانده بودند مادر خويش را مرده يافتند ؛ مرد و زن گريه كنان به گرد خانه جمع شدند از آنجا كه فاطمه زهرا آنان را به ياد پدرش مىانداخت غم و اندوهشان صد چندان بود . حضرت على ( ع ) از سلمان فارسى خواست تا مردم را دور گرداند او نيز بيرون آمد و آنان را به متفرق شدن فرا خواند . عايشه آمد و مىخواست وارد منزلى شود كه جسد پاك زهرا در آن قرار داشت