ميان اصحاب امام رضا عليه السّلام ، درباره‌اش تعبير « كاتب بغدادىّ غال » را به كار برده است . 7708712 خ 0 98 خ البته نسبت غلوّ از سوى قدما به كسى را نمىتوان دليل ضعف وى دانست ؛ چرا كه آنچه در آن عصر ملاك غالى بودن محسوب بود ، هم‌اكنون گاهى از ضروريات مذهب تشيّع قلمداد مىشود . 8708712 خ 0 99 خ از اين‌رو ، حداقل احتمالى كه مىتوان داد ، اين‌كه وى بوّاب و حاجب اين دو امام عليهما السّلام بوده است ، اگر باب نبوده باشد . آنچه تا حدودى احتمال بابيّت را تقويت مىكند ، همين نسبت غلوّ است كه درباره امثال « مفضّل بن عمر » و « محمد بن سنان » نيز به كار مىرفته است ! چه بسا نقل برخى از اسرار ائمه عليهم السّلام و روايات دالّ بر مقامات عاليه آنان ، منشأ رمى وى به چنين اتهامى شده است . 7 . 3 . 17 . ابو عمرو ، عثمان بن سعيد عمرى سمّان اسدى وى صحابى خاص و وكيل الوكلا و باب امامين عسكريين عليهما السّلام و اولين نايب و سفير و باب ناحيه مقدّسه در عصر غيبت صغرى بوده است . جلالت قدر و عظمت مقام و جايگاه والايش نزد سه امام دهم ، يازدهم و دوازدهم عليهم السّلام به قدرى روشن است كه رجاليان شيعه نياز چندانى به بسط كلام پيرامون موقعيّت خاصّ وى نديده‌اند . « مولى وحيد بهبهانى » درباره‌اش گفته است « هو أجلّ و أشهر من أن يذكر » . 9708712 خ 0 100 خ به گفته شيخ طوسى ، « عثمان بن سعيد » در يازده سالگى به بيت شريف امام هادى عليه السّلام وارد شد و در خدمت آن جناب درآمد ؛ 0808712 خ 0 101 خ و از آن پس در سلك خواص و اصحاب نزديك آن بزرگوار قرار گرفت . وى تا آن درجه پيش رفت كه آن حضرت در پاسخ « احمد بن اسحاق قمى » كه به حضرت عرض نمود : « اگر نتوانم به محضر شما شرفياب شوم معالم دينم را از چه كسى اخذ كنم ؟ » ؛ فرمود : « از عثمان بن سعيد ، كه مورد اعتماد من است و آنچه بگويد و به تو برساند از جانب من گفته و رسانده است » . 1808712 خ 0 102 خ كتاب « تاريخ اهل البيت عليهم السّلام » ، خصيبى و طبرى ضمن معرفى باب‌ها ، وى را باب امام هادى عليه السّلام بر شمرده‌اند . كفعمى و طبرسى نيز تصريح به بابيّت وى براى امام هادى و عسكرى عليهما السّلام نموده‌اند . 2808712 خ 0 103 خ روايت كشّى مشعر بر اين معنا است كه طى ده سال آخر دوران امامت حضرت هادى عليه السّلام ، « عثمان بن سعيد » رهبرى سازمان زيرزمينى وكالت را عهده‌دار بوده است . وى امور داخلى را سازمان مىداد و روابط بين مركز سازمان و شعب آن در نواحى دوردست را تنظيم مىكرد ؛ براى نمونه ، وقتى كه