است كه شرط اساسى امامت نزد شيعيان به شمار مىرود ؛ يعنى آنكه امام نه عمدا و نه سهوا هرگز گناهى مرتكب نمىشود . دشمنان شيعه اين اعتقاد را بشدت مورد حمله قرار داده و گفته‌اند در زمينهء ارتكاب گناه فرقى ميان امامان با ديگر مردم نيست ! البته اين قياس با واقعيتهاى تاريخى و بررسيهاى دقيق از زندگى امامان نمىسازد . با مراجعه به نصوص تاريخى اين نتيجهء روشن به دست مىآيد كه يكايك ائمه در تمام دوران زندگى خود از ارتكاب هر گونه گناه صغيره‌اى اجتناب مىورزيدند - چه برسد به كبائر - و كمترين سستى در انجام فرائض الهى روا نمىداشتند . سخنان امام اوّل ؛ مولاى متقيان - عليه السّلام - همچنان در گوش ما طنين‌انداز است كه مىفرمود : « و اللّه لو اعطيت الاقاليم السبعة بما تحت افلاكها على ان اعصى اللّه تعالى فى جلب شعيرة ، اسلبها من فم جرادة ، ما فعلت » . « به خدا سوگند اگر اقليمهاى هفتگانه و تمامى ثروتهاى آنها را در اختيارم بگذارند تا با گرفتن جوى از ملخى ، خدا را معصيت كنم هرگز اين كار را نخواهم كرد » . آيا عصمت جز اينست ؟ ! حق و درستى با تمام جلوه‌ها ، رنگها و نمودارهاى خود در زندگى امامان - عليهم السّلام - متجلى است و آنكه سيرت و روش آنان را فرا روى خود مىگذارد و در آن غور مىكند كمترين لغزشى در گفتار و كردار آنان نمىيابد بلكه آنچه از اين انديشه‌پيمايى به دست مىآيد ، ايمان ، تقوا و تجسّم واقعى دين و مفاهيم آن در ذات و رفتار ائمه است و ما مقصودمان از « عصمت » همين است : « انطباق مطلق دين اسلام بر سلوك آدمى » . امامت « امامت » بنياد استوارى است براى تحولات سياسى و اجتماعى در اسلام و يكى از مهمترين پايه‌هايى است كه تمدن انسانى ، امنيت و آسايش آدمى در