گرو آنست . در سايه امامت است كه فرصتهاى برابر براى همگان فراهم مىشود و تنها با حضور امام است كه جامعه از زندگى خوب و مطلوبى برخوردار مىگردد و امتيازهاى نژادى و غير آن بر طرف مىگردد . تنها امتياز براى افراد در سايه اسلام و امامت و تنها معيار برترى ، تقرب به خدا به وسيله اعمال خوب و سود رساندن به مردم است . آن كس برتر است كه نفع او به جامعه اسلامى بيشتر باشد . امامت - به معنى واقعى آن - لطفى است از الطاف خداوند و نسيمى است از رحمانيت پروردگار كه در اينجا به اختصار از آن سخن مىگوييم . اولا : آنكه عهده‌دار اين منصب خطير مىگردد بايستى داراى صفات و الا و صلاحيّتهاى لازمه باشد كه از آن جمله مىتوان موارد زير را ياد كرد : الف - احاطه و تسلط كامل بر احكام دين و امور مذهب تا آنكه عملكرد سياسى او بر مبناى آن باشد . ب - آگاهى به امور ادارى كه مورد نياز امت است . ج - شناخت كامل نسبت به شيوه‌هايى كه موجب رشد و شكوفايى اقتصاد امت مىگردد . د - از خودگذشتگى و همه را به يك چشم ديدن و تفاوت نگذاشتن ميان امت . امير المؤمنين پيشاهنگ عدالت اجتماعى در زمين ، با فرزندان خود ، نوادگان پيامبر اكرم ، امام حسن و امام حسين همچون ديگر فرزندان جامعهء اسلامى رفتار مىكرد و آنان را بيش از ديگران از بهره‌هاى دنيوى برخوردار نمىساخت . ه - شجاعت در اجراى برنامه‌هاى اسلامى كه با منافع سودجويان ، فرصت طلبان و آزمندان ناسازگار است . و - ملكهء تقوا و ايمان استوارى كه امام را از ارتكاب هر گناهى بازدارد . ثانيا : وظايف و مسئوليتهايى كه بر دوش امام قرار دارند عبارتند از :