( 1 ) به امام صادق ( ع ) گفته شد : ما را پندى بده ! فرمود : كار خويش بساز و توشه‌يى در خور سفر دراز خويش فراهم آور و خود وصى خويش باش و بر ديگرى اطمينان مكن كه آنچه براى تو سزاوار و شايسته باشد ، براى تو بفرستد . « 1 » ( 2 ) امير المؤمنين در خطبهء بلندى چنين ايراد فرموده است : اى مردم ! هر كس كه روى زمين گام برمىدارد ، سرانجام به درون آن مىرود و شب و روز در ويران كردن عمرها شتابان است و هر كس را كه رمقى است ، روزى و قوتى است و هر دانه و حبه‌يى را خورنده‌يى است . و همانا كه تو روزى و قوت مرگى ، و هر كس روزگار را شناخته باشد از آماده شدن براى مرگ غفلت نمىورزد . از مرگ ، هيچ توانگرى به مال خويش و هيچ تنگدستى به فقر خويش رهايى نمىيابد . ( 3 ) پيامبر ( ص ) فرموده‌اند : چون آدمى كفن خويش را آماده سازد ، هر گاه به آن بنگرد ، پاداش و اجرى خواهد داشت . « 2 » ( 4 ) امام صادق ( ع ) مردى را ديدند كه در مرگ پسر خويش بىتابى مىكرد . فرمودند : اى فلان ! آيا براى مصيبت كوچكتر بىتابى و از مصيبت بزرگتر غفلت مىكنى ؟ اگر تو هم آماده براى مرگ و آنچه بر سر فرزندت آمد بشوى ، به اين شدت بىتابى نمىكنى . مصيبت تو در آماده نبودن براى مرگ بزرگتر ، از سوگ تو در بارهء پسرت مىباشد . « 3 » ( 5 ) همان حضرت فرموده‌اند : به روزگاران گذشته گروهى پيش پيامبر خود آمدند و گفتند از خداى خود بخواه تا مرگ را از ميان ما بردارد . دعا كرد و خداوند مرگ را از آنان برداشت . شمار آنان چنان بسيار شد كه خانه‌ها براى آنان تنگ گرديد و مرد چون صبح مىشد ، نيازمند بود كه به پدر و مادر و پدر بزرگ و مادر بزرگ خود روزى و خوراك برساند و به آنان رسيدگى كند و بدين گونه از ترتيب زندگى باز ماندند و به حضور پيامبرشان باز آمدند و گفتند از خداوند بخواه تا مرگ و اجل ما را كه براى ما بود ، برگرداند و او از خداى مسألت كرد و خداوند مرگ و اجل را بر ايشان برگرداند . « 4 »

--> ( 1 ) . به نقل از سرائر در بحار الانوار ، ج 78 ، ص 270 ، آمده است . م . ( 2 ) . در امالى ص 328 ، چاپ آقاى كمره‌يى ، آمده است . م . ( 3 ) . در امالى صدوق ، صفحات 305 و 358 ، و روايت چهارم در بحار الانوار ، ج 6 ، ص 116 ، هم آمده است . م . ( 4 ) . در امالى صدوق ، صفحات 305 و 358 ، و روايت چهارم در بحار الانوار ، ج 6 ، ص 116 ، هم آمده است . م .