نسبت به امام على بن الحسين دوستى مىورزيد . « 1 » ( 1 ) براى امام سجاد فضل آن حضرت را بيان كردند به گوينده فرمود : براى ما همين بس است كه تو از نيكوكاران قوم ما باشى . « 2 » ( 2 ) طاوس مىگويد : « 3 » شبى وارد حجر اسماعيل شدم . ناگاه على بن حسين ( ع ) را ديدم كه وارد حجر شد و شروع به نماز گزاردن كرد و چون به سجده رفت ، گفتم : اين نيكو مردى از اهل خير و صلاح است . بايد به دعاى او در سجده گوش دهم . گوش دادم و چنين مىگفت : « پروردگارا ! بندهء كوچك تو در پيشگاه تو است . نيازمند و مستمند و گداى تو در پيشگاه تو است . » طاوس مىگفته است : در هيچ گرفتارى اين دعا را نخواندم ، مگر اينكه گرفتارى من بر طرف و گره از كارم گشوده شد . « 4 » ( 3 ) همچنين طاوس مىگويد : از حجر اسماعيل عبور كردم . شخصى را در حال ركوع و سجود ديدم . دقت كردم ، على بن الحسين بود . با خود گفتم : مردى نيكوكار از خاندان رسالت ، به خدا سوگند بايد از دعاى او بهره ببرم ، و شروع به دقت كردم . چون از نماز آسوده شد كف دستهاى خود را به سوى آسمان بلند كرد و چنين عرضه داشت : « پروردگارا ! اى سرور من ! اين دستهايم كه به سوى تو برافراشته‌ام آكنده از گناه است در حالى كه چشمهايم به سوى اميد نگران است . حق هر كسى است كه چون ترا با پشيمانى و خوارى و زبونى فرا خواند ، پاسخ او را از راه كرم و تفضل

--> ( 1 ) . در بحار الانوار ، چاپ جديد ، ص 29 ، ج 46 ، به نقل از خرائج قطب راوندى ، درگذشتهء 573 قمرى با تفاوتهايى آمده است ، و نقل شده است كه محمد بن حنفيه اين كار را براى رفع شبهه از ديگران كرده است . م . ( 2 ) . در ارشاد مفيد ، ص 239 ، چاپ 1377 قمرى تهران آمده است ، ولى فعل به صورت غايب است نه مخاطب و در بعضى از نسخ به صورت متكلم است . م . ( 3 ) . طاوس : ابو عبد الرحمن طاوس بن كيسان ، اصل او ايرانى و از بزرگان تابعين و معروف به زهد و پارسايى است . متولد 34 و درگذشتهء 106 هجرى است . رك . به : ابن خلكان ، وفيات الاعيان ، ج 2 ، ص 194 ، زير شمارهء 283 ، چاپ محمد محيى الدين عبد الحميد . م . ( 4 ) . در ارشاد ، ص 240 آمده است . م .