آنكه بيعت كند و اگر بيعت نكرد ، گردنش را بزن . در اين هنگام امام حسين ( ع ) از جاى برخاست و فرمود : اى پسر زن كبود چشم ! آيا تو مىخواهى مرا بكشى يا او ؟ تو همانى كه سرا پا گناهى و دروغ مىگويى . و از خانهء وليد بيرون آمد و يارانش آن حضرت را همراهى كردند تا به خانه‌اش رفت . امام حسين ( ع ) آن شب را كه شب شنبهء سه شب باقى مانده از رجب سال شصتم هجرت بود در خانه‌اش ماند . « 1 » وليد بن عتبه هم سرگرم پيام فرستادن به عبد الله بن زبير براى بيعت شد و او هم نپذيرفت و همان شب از مدينه بيرون رفت و آهنگ مكه كرد . فردا صبح وليد گروهى را به تعقيب ابن زبير فرستاد و يكى از وابستگان بنى اميه را همراه هشتاد سوار روانه كرد و آنان به تعقيب عبد الله بن زبير پرداختند و او را نيافتند و به او نرسيدند و باز گشتند . پايان روز شنبه وليد گروهى را به حضور امام حسين فرستاد كه براى بيعت حاضر شوند . امام حسين ( ع ) فرمودند : بگذاريد فردا شود ، تا شما و ما ببينيم چه مىشود . آنان هم اصرار نكردند و آن شب را دست نگهداشتند و آن حضرت همان شب كه شب يك شنبه دو روز باقى مانده از ماه رجب بود به سوى مكه حركت فرمود . پسران و برادران و برادرزادگان ايشان و عموم افراد خانوادهء ايشان غير از محمد بن حنفيه با ايشان حركت كردند . امام حسين ( ع ) در حالى كه از مدينه بيرون مىرفت اين آيه را تلاوت فرمود : « از آن شهر با حال بيم و نگرانى بيرون شد و گفت : پروردگارا ! مرا از اين قوم ستمكار رهايى ده . » « 2 » و چون وارد مكه شد اين آيه را تلاوت فرمود : « و چون رو به شهر مدين آورد گفت اميد است كه پروردگار من مرا به راه راست راهنمايى فرمايد . » « 3 » ( 1 ) امام حسين ( ع ) در مكه منزل فرمود . مردم مكه و عمره‌گزاران و اهالى شهرهاى ديگر كه در مكه بودند به حضور ايشان آمد و شد مىكردند . و چون خبر مرگ معاويه به مردم كوفه رسيد و از اخبار يزيد هم آگاه بودند و سرپيچى امام حسين ( ع ) از بيعت با يزيد به اطلاع ايشان رسيد ، شيعيان كوفه در خانهء سليمان بن صرد جمع شدند و خبر مرگ معاويه را به يك ديگر دادند و سپاس خدا را بجا آوردند . سليمان بن

--> ( 1 ) . اين مطالب را عينا از ارشاد شيخ مفيد ( رضي الله عنه ) گرفته ، ولى اندكى تلخيص كرده است . از جمله ، مفيد چند سطرى در بارهء نيك نفسى وليد نقل كرده است كه فتال نيشابورى حذف كرده است . براى اطلاع ، رك . به : صفحهء 183 ارشاد ، چاپ 1378 قمرى ، تهران . م . ( 2 ) . بخشى از آيات 22 و 23 سورهء بيست و هشتم ( قصص ) . م . ( 3 ) . بخشى از آيات 22 و 23 سورهء بيست و هشتم ( قصص ) . م .