ابى طالب ( ع ) فضايلى قرار داده است كه شمار آن را كسى جز او نمىداند . هر كس فضيلتى از فضايل او را در حالى كه به آن مقر باشد به زبان آورد ، خداوند گناهان گذشته و آيندهء او را مىبخشد ، هر چند در قيامت گناهش به اندازهء گناه همگان باشد ، ( 1 ) و هر كس فضيلتى از فضايل او را بنويسد ، تا آن نوشته باقى است و اثر و نشانى از آن بر جاست ، فرشتگان براى او طلب آمرزش مىكنند ، و هر كس به فضيلتى از فضايل على گوش فرا دهد ، خداوند گناهان او را كه از راه گوش شنيده است عفو مى - فرمايد ، ( 2 ) و هر كس به يكى از فضائل نبشتهء او نظر افكند و بخواند ، خداوند گناهان او را كه از راه نظر بدست آمده است مىبخشد و سپس پيامبر ( ص ) فرمودند : همانا نگريستن به على بن ابى طالب عبادت است و ياد كردن او عبادت است و ايمان هيچ بنده‌يى پذيرفته نمىشود مگر به دوستى او و بيزارى جستن از دشمنانش . « 1 » ( 3 ) حبيب بن جهم مىگويد : هنگامى كه على ( ع ) ما را به صفين مىبرد ، به دهكده‌يى به نام صندوداء « 2 » فرود آمد و همان دم دستور حركت داد و از آن دهكده گذشتيم و ما را از سرزمين بدون آبى عبور داد . مالك بن حارث اشتر گفت : اى امير المؤمنين ! آيا مردم را در جاى بدون آب فرود مىآورى ؟ فرمود : اى مالك ! همانا خداوند عز و جل به زودى در همين جا آبى به ما لطف خواهد كرد كه شيرين‌تر از عسل و لطيف‌تر از سر شير و خنك‌تر از يخ و رخشنده‌تر از ياقوت است . ما تعجب كرديم ، هر چند گفتار او عجيب نيست . آنگاه در حالى كه شمشير بر دست داشت و رداى خود را بر دوش ، حركت فرمود و كنار قطعه زمين خشكى ايستاد و فرمود : اى مالك ! تو و يارانت اينجا را گود كنيد . ( 4 ) اشتر مىگويد : آنجا را گود كرديم . ناگاه به سنگ سياه بزرگى برخورديم كه بر آن حلقه‌يى بود كه همچون نقره مىدرخشيد . فرمود : اين سنگ را بكشيد و كنار اندازيد . ما همگان كه صد مرد بوديم كوشش كرديم و نتوانستيم آن را از جاى خود تكان دهيم . امير المؤمنين على ( ع ) در حالى كه دست به آسمان بلند كرده بود و به زبان عبرى دعايى مىخواند نزديك آمد ( متن اين دعا در روضة الواعظين و امالى صدوق آمده است . ) و سپس آمين گفت و سنگ را كشيد و برداشت و چهل

--> ( 1 ) . بدون هيچ گونه اختلاف با ذكر سلسلهء سند در صفحهء 138 امالى صدوق همراه با ترجمه آمده است . م . ( 2 ) . صندوداء : نام دهكده‌يى در راه عراق به شام ، براى اطلاع بيشتر ، رك . به : معجم البلدان ، ياقوت حموى ، ص 386 ، ج 5 ، چاپ مصر ، 1906 ميلادى . م .