على ( ع ) پرسيدم . فرمود : آه كه از بهترين مولودى كه پس از من به سنت مسيح ( ع ) متولد شده است پرسيدى . همانا كه خداوند تبارك و تعالى من و على را از يك نور پانصد هزار سال پيش از آنكه خلق را بيافريند ، آفريده است و ما خداى را تسبيح و تقديس مىكرديم « 1 » ؛ و چون خداوند آدم را بيافريد ما را در پشت او افكند . من در جانب راست و على در جانب چپ قرار گرفتيم و سپس از پشت او به پشتهاى پاك و رحمهاى پاكيزه منتقل شديم و همواره چنين بوديم تا خداوند متعال مرا در پشت پاك عبد الله و بهترين رحم ، يعنى رحم آمنه ، مستقر فرمود و خداوند متعال على را در پشت پاك ابو طالب و رحم پاك فاطمه دختر اسد قرار داد . ( 1 ) پيامبر چنين ادامه دادند كه اى جابر ! « 2 » پيش از آنكه على در رحم مادرش قرار گيرد ، به روزگار ابو طالب ، مرد راهب پارسايى به نام مثرم بن رعيب بن شيقنام زندگى مىكرد و مشهور به عبادت بود و خداوند را يك صد و نود سال عبادت كرده بود و هرگز از خداى خود حاجتى نخواسته بود و از خداوند خواست كه يكى از اولياى خود را به او نشان دهد و خداوند متعال ابو طالب را پيش او فرستاد . همين كه مثرم او را ديد برخاست و به سوى ابو طالب آمد و سرش را بوسيد و او را برابر خود نشاند و گفت خدايت رحمت كناد ، تو كيستى ؟ گفت مردى از تهامه‌ام . گفت از كدام منطقهء تهامه ؟ گفت از مكه . پرسيد از كدام خاندان مكه ؟ گفت از خاندان عبد مناف . پرسيد از كدام خانوادهء آنان ؟ گفت از خانوادهء هاشم . راهب از جاى برجست و دوباره سرش را بوسيد و گفت سپاس و ستايش خداوندى را كه خواستهء مرا عنايت فرمود و مرا نميراند تا ولى خودش را به من نشان دهد . سپس گفت : اى فلان ! بر تو مژده باد كه على اعلى الهامى به من فرموده است كه در آن مژده براى تو است . ابو طالب پرسيد چيست ؟ گفت : پسرى از صلب تو بيرون مىآيد كه ولى خداوند تبارك و تعالى است و پيشواى پرهيزگاران و وصى رسول خداوند است و چون اين پسرت را ديدى سلام مرا به او برسان و بگو مثرم به تو سلام مىرساند و گواهى مىدهد كه

--> ( 1 ) . اين مقدار در منابع اهل سنت هم با اندك اختلاف لفظى آمده است . رك . به : صفحهء 168 جلد اول فضائل الخمسه من الصحاح السته . م . ( 2 ) . جابر بن عبد الله ، در هيجده يا نوزده جنگ در التزام ركاب پيامبر ( ص ) و در جنگ صفين همراه حضرت على ( ع ) بود . سال وفاتش 74 ، 77 و 78 هجرى نقل شده است . ر ك . به : ابن عبد البر ، استيعاب ، در حاشيهء اصابه ، ص 222 ، ج 1 . م .