اگر به روايت واقدى توجه كنيم مىيابيم كه يكى از رهبران انصار به نام اسعد بن حضير در مورد تحرك آنان به رسول اكرم ( ص ) هشدار مىدهد و ايشان را به كشتن منافقان دعوت مىكند و مىگويد : « اى رسول خدا آيا چنين افرادى رها مىشوند ؟ تا به كى با آنان نرمش به خرج دهيم ؟ » « 1 » . ولى رسول خدا ( ص ) همچنان اصرار داشت كه اين مسأله را از راههاى مسالمت‌آميز حل كند ، تا وحدت مسلمانان در مدينه حفظ شود ؛ و صرفا به مراقبت و كنترل جدى تحركاتشان اكتفا مىكرد . اين مطلب مىتواند يك بار ديگر باقى ماندن على ( ع ) و انصار را در مدينه توجيه كند . و چون منافقين گروهى از انصار بودند ، لذا اين گروه توانايى بيشترى براى رويارويى با آنان داشتند ، بىآنكه گرايشهاى قبيله‌اى و منطقه‌اى - مكه و مدينه - برانگيخته شود . همچنين على ( ع ) كه همپيمان انصار بود ، مىتوانست با همين روش با آنان برخورد كند و از برانگيخته شدن هر گونه حميت و تعصب در نزد آنان كه مىتوانست موجب تحرك و از بين بردن وحدت اجتماعى در مدينه شود ، جلوگيرى كند . ولى خيلى زود ديديم كه على ( ع ) در رأس افرادى كه در آخرين مأموريت نظامى در حيات رسول اكرم ( ص ) شرك داشتند ، قرار گرفت و فرماندهى سريهء گسيل شده به سوى يمن به وى سپرده شد . او در رأس سيصد سواركار در رمضان سال دهم هجرى به سوى يمن حركت كرد ، و در اين هنگام مسلمانان براى نخستين بار در بلاد ، « مذحج » گام نهادند و گروهى از قبايل ساكن در آنجا در برابرشان درآمدند . على ( ع ) بر آنان هجوم برد و شكستشان داد . بعد از آن بود كه برخى از آنان به اسلام گرويدند « 2 » . و اولين هستهء اسلام را در اطراف شبه جزيرهء عرب به وجود آوردند . شايد در مجموع بتوان گفت كه على ( ع ) مرد مأموريتهاى دشوار بود . او همواره در كنار رسول اكرم ( ص ) و در كمال آمادگى براى ايفاى نقشهاى بزرگ قرار داشت . چه اين امر باقى ماندنش در مدينه و يا خروج از آن براى انجام يك مأموريت نظامى را اقتضا كند . شايد نام آن حضرت را در همهء سريه‌ها و غزوات و يا اكثر آنها نيابيم ولى در مهمترين و خطرناك‌ترين آنها مثل بدر ، احد ، خندق و خيبر حضور داشته است .

--> ( 1 ) واقدى ، همان ، ج 3 ، ص 1043 . ( 2 ) ابن سعد ، همان ، ص 170 .