مسلمانان در پس آن در انتظار رسيدن مهاجمان ايستاده بودند . قريش به محض رسيدن به مدينه به طور غير منتظره‌اى با استحكامات دفاعى مسلمانان رو به رو شدند كه مانع از ورود نيروهاى آنان به داخل شهر مدينه مىشد . آنها در جستجوى روزنه‌اى در خط دفاعى مدينه برآمدند ولى راهى براى رخنه به شهر نيافتند . زيرا مسلمانان در دفاع از پايگاه خود كاملا هشيار بودند . لذا قريش براى به تسليم در آوردن مدينه ، شهر را محاصره كردند و بنا به عادت معمول اعراب در جنگ ، سواركاران خود را به تاخت‌وتاز درآوردند تا مسلمانان را تحريك كنند . مشهورترين كارزار در آن هنگام بين عمر بن ودّ و على ابن ابى طالب ( ع ) در گرفت كه رسول خدا ( ص ) او را به اين مقابله فرستاد . به روايت ابن سعد : « پيامبر شمشير به دست على ( ع ) داد و عمامه بر سرش نهاد و گفت : بار خدايا او را در برابر دشمنش يارى فرما . و آن حضرت در برابر عمرو برآمد . آنگاه به يكديگر رسيده و سخت با هم درگير شدند ؛ و على ( ع ) او را به قتل رساند و آواى تكبير برانداخت . » « 1 » كشته شدن پهلوان قريش ضربهء سختى براى مهاجمين بود . مهاجمين به هيچ وجه نتوانستند به جبههء داخلى مدينه ، از طريق هماهنگى با بنى قريظه ، آخرين قبيلهء يهودى باقى مانده در آن شهر ، نفوذ كنند و در نهايت با زمستان مواجه شدند . رسول خدا ( ص ) در پاسخ به نيرنگ احزاب بر آن شد تا « هوازن » نيرومندترين و بزرگترين همپيمان قريش را دلجويى كند ، بنابراين با آنها در مورد پرداخت يك سوم محصول خرماى مدينه به مذاكره پرداخت « 2 » . عقب‌نشينى اين قبيله نشانهء حقيقى شكست هجوم احزاب و بر هم خوردن محاصرهء مدينه بود . پس از عقب‌نشينى قريش ، رسول خدا ( ص ) نخست به درمان جبههء داخلى پرداخت ؛ تا از شكافى كه قريش كوشيدند از طريق آن به مدينه رخنه كنند ، رهايى يابد . پس على ( ع ) را فرا خواند و بيرق مهاجران را در هجوم به بنى قريظه در دستان وى قرار داد . اين هجوم به محاصرهء بنى قريظه و تسليم آنان انجاميد و پس از آن به حكم همپيمان ديرينهء بنى قريظه يعنى

--> ( 1 ) همان ، ص 68 . ( 2 ) همان ، ص 73 .