وقار او را درك كنند ؛ تا همهء [ مردم ] دنيا ، هم‌سان و ناهم‌سان ، بر او تكيه زنند و خود را به آن وسيله محكم و استوار بگردانند . ( 1 ) 4 - تصور نكردن افزون طلبى به خاطر بخشش و نيكويى و اين كه : زحمات و تلاش خود را بزرگ و مهم جلوه ندهد ؛ بلكه همواره جهد و فداكارى كند و جوانمردى بنمايد و در راه خداشناسى سر نهد و بذل و بخشش خويش را بازگو نكند . ( 2 ) 5 - آيهء آخر اشاره مىكند كه مخالفان و دشمنان از هر گونه مسخرگى ، اذيّت و آزار ، نسبت به پيامبر و مسلمانان فروگذار نمىكردند و براى كشتن و نابود كردنشان ، در تلاش بودند ؛ امّا خداوند ، آنان را به نشان دادن قدرت و صلابت و صبر و بردبارى فرا مىخواند . آن پايدارى و شكيبايى هم نه به خاطر خودشان ؛ بلكه براى خشنودى پروردگار بود . به راستى ، اين فرمان - در ظاهر - چه سهل و ساده و چه قدر آرام و جذاب بر قلب مىنشيند ! اما در ميدان عمل چه بزرگ و مهم و سخت و مشكل و از جهت مقاومت و ايستادگى در برابر توفانى كه جهان را در برگرفته ؛ بزرگ و مردم را به جان هم انداخته است ! ( 3 ) ذات اين آيات حاوى دعوت و تبليغ است . و انذار مقتضى است كه سرانجام كردار بد به خود آدمى بازمىگردد و به او تأمل و نگرشى مىآموزد كه در برابر همهء آن چه انجام داده ، در دنيا كيفر نخواهد شد ، بلكه در جهان آخرت ، به سزاى اعمالش خواهد رسيد . آن جهان : روز قيامت و روز جزا و پاداش نام دارد و اين توضيح ، مستلزم زندگى ديگرى غير از زندگى اين سرزمين خاكى خواهد بود . ساير آيات از بندگان مىخواهد كه آشكارا و بدون ابهام به توحيد اعتراف كنند ، همهء كارها را به خداوند متعال بسپارند و ترك هوسها و آرزوهاى نفسانى و كسب خرسندى مردم را در جهت رضاى آفريدگار ، اعمال بدارند .