( 1 ) حاجت از خداوند خواست ، از جمله اينكه خدايا اين شهر را در امان قرار بده و دلهاى گروهى از مردم را عاشق اين سرزمين گردان ، ميوه و خوراكهاى پاكيزه به ايشان عنايت فرما ، و سپس عرضه داشت ( رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) « پروردگارا بر ايشان پيامبرى از ميان خودشان برانگيز كه بخواند بر ايشان آيات ترا و بياموزد ايشان را كتاب و حكمت و پاك‌سازدشان بدرستى كه تو غالب و درست گفتارى » آيهء 129 سورهء 2 : اين دعاى ابراهيم ( ع ) مستجاب شد و خداوند پيامبر ما را همان پيامبرى قرار داد كه او خواسته بود و در تقدير و قضاى الهى چنان بود كه محمد ( ص ) نبى و خاتم پيامبران باشد و اجراى اين فرمان پس از استدعاى ابراهيم ( ع ) ميان قوم عرب صورت گرفت همچنان كه خداوند نطفهء او را در پشت فرزندان ابراهيم ( ع ) قرار داد ، و منظور از اينكه عيسى ( ع ) به من مژده داد ، اين است كه خداوند متعال به عيسى ( ع ) امر فرمود كه بنى اسرائيل را به وجود محمد ( ص ) پيش از تولد او مژده دهد ، و منظور از آيت و رؤيايى كه مادر آن حضرت مشاهده نموده ظاهرا مطلبى است كه از ابن اسحاق روايت شده است كه چنين است ، آمنه دختر وهب مادر رسول خدا مىگفت چون به محمد ( ص ) باردار شدم فرشته‌اى بر من ظاهر شد و گفت تو به سيّد اين قوم حامله شده‌اى و چون فرزندت بر زمين قرار گرفت ، بگو : « او را در پناه خداى يگانه قرار مىدهم ، از شر حاسدان » [ ميان بندگان متعهد و پسنديده و بردگانى كه خود پيشاهنگ خواهند بود و او بدون اينكه كسى راهنمايش باشد همه را رهنمون است و او بندهء پروردگار ستوده و گرانمايه است ، و در همه مشاهد آشكار خواهد شد ] و فرشته گفت نشانهء آن هم اين است كه پرتوى با او خواهد درخشيد كه كاخهاى شهر بصرى را در شام روشن خواهد ساخت و او را محمد نام بگذارد نام او در تورات و انجيل احمد است و خلق آسمانها و زمين او را ستايش مىكنند و نام او در قرآن محمد است و من او را به همين نام نام گذارى كردم . [ ( 1 ) ] .

--> [ ( 1 - ) ] عبارت ميان دو علامت در متن سيرهء ابن هشام نيامده است مراجعه كنيد به صفحهء 166 جلد اول چاپ مصر 1936 ميلادى .