مىكنند ! ولى عجيب‌تر از همه اين كه مىفرمايد : « اگر با يزيد بيعت كنم ، كفر ورزيدم و از اسلام خارج شدم ! » حسين عليه السّلام در اينجا تسليم شدن در برابر يزيد را كفر مىشمرد و آن را خروج از اسلام مىداند و سپس مخالفت با آن ديكتاتور و جبار را هم آشكارا بيان كرده ، مىگويد : « اگر بيعت نكنم كشته مىشوم » . با اين حساب ، براى آن حضرت در هيچ قسمت نقطهء ابهامى وجود ندارد . هم هدف وى مشخص است و هم در مخالفت با يزيد ارادهء خلل‌ناپذير دارد و هم به خوبى مىداند كه بيعت نكردن با آن سفّاك و خونخوار ، سرانجام ، شهادت را براى وى به بار خواهد آورد . فرزند امير المؤمنين با اين واقع‌بينى خاص كه نسبت به اطراف و جوانب كار داشت ، كاروان خود را از مدينه به سوى مكه حركت داد و هنگام خروج از آن ، آيه‌اى را تلاوت كرد كه خداوند آن را از موسى بن عمران هنگام بيرون رفتن وى از مصر براى نجات از حكومت فرعون نقل مىكند : « فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ . « 1 » موسى از مصر بيرون رفت در حالى كه از حكومت فرعون ترسناك بود و خوف داشت از آن كه او را تعقيب كنند و مىگفت : پروردگارا ، مرا از اين مردم ستمگر نجات ببخش . « 2 » حسين عليه السّلام از مدينه خارج شد و با كاروان خود در راهى قرار گرفت كه به مكه منتهى مىگشت . ياران وى گفتند : يا بن رسول اللّه ، از اين راه رو برگردانيم و مانند عبد الله بن زبير از بيراهه برويم . آن بزرگوار كه با اراده و تصميم به سوى مقصدى مشخص مىرفتند در پاسخ فرمودند : « لا و اللّه لا افارقه حتى يقضى اللّه ما هو قاض ؛ نه ، به خدا قسم از اين راه بيرون نمىروم تا خداى آنچه را بخواهد حكم فرمايد » . آنگاه خطاب به آنها چنين اضافه كرد : « از اين كه آنها به تعقيب از شما بيرون آيند بيمناكيد ؟ گفتند : آرى . فرمود : من بيم دارم كه دست برداشتن از اين راه فرار از مرگ باشد » . « 3 » حسين عليه السّلام با ياران خود پس از شش روز طى طريق ، سوم ماه شعبان وارد مكه گرديد و در آن حال آيه‌اى را تلاوت فرمود كه پروردگار در آن ورود موسى بن عمران را به مدين و مناجات وى را با خداوند نقل مىكند : « فلما توجه تلقاء مدين قال عسى ربى ان يهدينى سواء السبيل » . « 4 »

--> ( 1 ) - سورهء قصص ( 28 ) ، آيه 21 . ( 2 ) - كامل ، ج 3 ، ص 379 . ( 3 ) - ناسخ التواريخ ، حالات سيد الشهداء ( ع ) ، ج 2 ، ص 16 . ( 4 ) - سورهء قصص ( 28 ) ، آيهء 22 .