أخى اليك و ما توفيقى الا بالله عليه توكلت و اليه انيب « 1 » ؛ بسم اللّه الرحمن الرحيم . اين وصيتى است كه حسين بن على به برادر خود محمد حنفيه مىكند : حسين به وحدانيت و يگانگى خداوند شهادت مىدهد و گواهى مىدهد كه محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بندهء او و پيامبر اوست . و اعتراف مىكنم كه بهشت و دوزخ حق است و خداوند در قيامت همگان را بر مىانگيزاند . من خروج نكردم براى راحت طلبى و خوش‌گذرانى ، و نه از روى ستم به منظور فساد كردن . بلكه من مقصودم اصلاح امت و نجات دادن اجتماع از انحراف است . مىخواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم و روش من مانند جدّم و پدرم على بن ابى طالب است . پس هر كس مرا با اين هدف و حق و مقصد خدايى بپذيرد به صلاح و سعادت خود رسيده و آن كس كه مرا رد كند ، من بر مشكلات تحمل دارم تا هنگامى كه خداوند بين من و قوم من به حق حكم نمايد ، و او بهترين حكم كنندگان است . و اين وصيت من است به برادرم و موفقيت من با نيروى خداوند است و بر او اعتماد كردم و به سوى او انابه مىكنم » . حسين بن على عليه السّلام در اين وصيت بسيارى از حقايق را صريحا بيان فرمود . آن حضرت ابتدا هدف مقدس خود را اصلاح امت اسلامى و تأمين خير و سعادت آنان معرفى مىكند و مىفرمايد : « من براى راحت طلبى و يا براى فساد و ايجاد فتنه بيرون نشدم » . آنگاه به دنبال اين جمله كه « هدف من اصلاح اجتماع اسلامى است » اضافه مىفرمايد كه « من مىخواهم امر به معروف كنم و نهى از منكر نمايم » مقصود از اين جمله چيست ؟ و كدام منكر است كه حسين عليه السّلام مىخواهد با آن پيكار كند ؟ ترديدى نيست كه اين منكر كه حسين عليه السّلام براى نهى از آن قد علم كرده و مىخواهد تا استقبال از مرگ و از دست دادن جان خود و عزيزانش در اين راه پيش برود . مسائل عادى و معمولى نيست ، زيرا آن كار از هر كسى ساخته است . اين منكر بايد چيزى باشد كه به تازگى اجتماع به آن دچار گرديده است . آرى ، آن موضوع همان حادثه‌اى است كه آن بزرگوار كنار قبر جدش هنگام مناجات با خداوند به آن اشاره كرده و عرضه داشت : « . . . خدايا ، حادثه‌اى براى امت اسلامى پيش آمده كه تو خود مىدانى » اين حادثه و مصيبت تازه چيزى جز رسيدن فرزند معاويه به حكومت نيست .

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 44 ، ص 329 .