انعكاس اين منفوريت در اجتماع به حدى بالا گرفت كه بالاخره پس از گذشت چند سال نه تنها هيچ يك از آل اميه جرأت نداشت نسبت خود را آشكار سازد ، بلكه بدنهاى مردگان آنها را هم از قبر بيرون كشيدند و با آتش سوزاندند . آرى ، راه پيشرفت و پيروزى كه داشت با سرعت فراوان براى آن دودمان كثيف در بين امت هموار مىشد ، پس از واقعهء طف يكباره در هم ريخت و با رسوايى و فضيحت بساط خاندان ابو سفيان بر چيده گشت . نهضتهايى كه از حادثهء كربلا الهام گرفت سومين اثر عميق و مهمى كه واقعهء كربلا آن را به وجود آورد ، نهضتهاى اصيلى بود كه با الهام از آن واقعه انجام شد . اين قيامهاى خونين كه تقريبا رهبرى همهء آنها را سادات و بنى هاشم بر عهده داشتند ، خود يكى از ثمرات شيرينى است كه فداكاريهاى بىدريغ امام حسين عليه السّلام و ياران عزيزش آن را به بار آورد ؛ زيرا تا آن روز هر چند جنگهاى فراوانى در اسلام به وقوع پيوسته بود ( همانند نبرد على و فرزندش حسين عليه السّلام ) كه در آنها مردان اصيل و آزادهء اسلام سخت با ستمكاران و فرصت طلبان پيكار كردند و فداكاريهاى بسيارى انجام دادند ، اما آن جنگها همگى به صورت برخورد حكومتى با حكومت ديگر بود و هر دو طرف از امكانات « دو قدرت » برخوردار بودند . از جنبهء نفرات و سلاح گرفته تا آذوقه و اقتصاد ، هر دو جبهه داراى شرايط مساوى و يا قدرى ضعيف‌تر بودند ؛ اما واقعهء كربلا اين گونه نبود . در آنجا « قدرت » تنها در يك طرف بود و حكومت در برابر حكومت قرار نداشت . در آنجا دو طرف نه تنها داراى شرايط مساوى نبودند ، بلكه از نظر امكانات و نيرو درست در دو قطب مخالف قرار داشتند . در حادثهء نينوا ، يك طرف پيكار يزيد است كه در رأس قدرت قرار دارد و از همهء امكانات و عوامل مادى به طور وسيع و بىسابقه‌اى برخوردار است ، اما طرف ديگر يعنى جبههء حسين عليه السّلام نه قدرت دارد و نه حكومت ، بلكه تنها جمعى آزاد مردان خدا ساخته و شريف بودند كه تعدادشان از صد نفر تجاوز نمىكرد ، و اينان ( به عكس رقيب خود ) دستهاى پرفضيلتشان از همهء امكانات مادى تهى بود ! نه اسلحهء كافى داشتند و نه وسيلهء سوارى و حتى نه آب و نه نان ، اما با اين حال آنها نشان دادند كه در حكومت جباران و ستمگران آنجا كه براى عدالت و آزادى ، فضل و شرف ارزشى ندارد ، مرگ شرافتمندانه به مراتب از زندگى ننگين و سازش با آنها بهتر است .