است . هر چند من معتقدم كه از مجامع سوگوارى و اجتماعات عظيمى كه به خاطر جاذبهء حضرت سيد الشهدا به وجود مىآيد ، آن گونه كه مورد انتظار است و بايد بهره‌بردارى نمىگردد و به مقدارى كه نيرو در اين راه مصرف مىشود ، نتيجه‌گيرى انجام نمىگيرد ( و اين خود بحثى است كه با خواست خداوند در پايان كتاب خواهد آمد و ما خود طرحهاى مفيدى در اين باره داريم كه در آنجا ارائه خواهيم كرد ) اما با اين حال كيست كه نقش حياتى و عظيم اين مجامع را در حفظ اساس و عظمت و كيان شيعه تا اين عصر منكر شود ؟ آرى ، اين ثمره و راه يافتن دودمان على عليه السّلام به طور عميق و ريشه‌دار در دلهاى مردم ، از مهمترين آثارى بود كه نهضت مقدس حسين عليه السّلام آن را به بار آورد . آل اميه منفور مىگردد دومين اثر مهم و بزرگى كه نهضت مقدس حسين عليه السّلام به بار آورد ، بر ملا ساختن ماهيت كثيف و ننگين بنى اميه بود . آن قيام و جنبش اصيل كه پرده‌ها را يكباره بالا زد ، به خوبى توانست چهرهء آلوده و سيرت ديو و دد آنها را عملا در برابر امت ترسيم نمايد و ميزان قساوت ، درندگى ، رذالت و پايبند نبودن آنها را به هيچ اصلى از اصول انسانيت و شرف آشكار سازد . زادهء على عليه السّلام با آن فداكارى و جانبازى خويش ، براى همگان روشن ساخت كه اينان نه تنها از كشتن عنصرهاى فضيلت و زادگان پيامبر با لبهاى تشنه و شكمهاى گرسنه امتناع ندارند ، بلكه كودكان شيرخوار و خردسال آنها را هم در برابر ديدگان پدر هدف تيرهاى مسموم و كشنده قرار مىدهند و دختران كوچك و بىگناه را به غل و زنجير مىكشند و با پاى برهنه آنها را از بيابانها و بر روى خارها عبور مىدهند . اين جنايتهاى هولناك آن چنان پرده از ماهيت بنى اميه بالا زد و آن دشمنان واقعى اسلام را رسوا ساخت كه قيافه‌هاى اهريمنى و شيطانى آنها را آن گونه كه بود نشان داد و در نتيجه به موازاتى كه محبوبيت خاندان پيغمبر بالا مىرفت ، نفرت و انزجار شديدى از بنى اميه در دلها ايجاد مىگرديد تا آنجا كه توانست نقشه‌هاى شوم زادهء هند را كه با جعل احاديث و روايات ساختگى مىخواست خاندان بنى اميه را به نام دين در دلهاى مردم جاى دهد ، همه را نقش بر آب سازد .