سمت سپاه موج كه طوفانْ غرورها * لبريز سايهء مرد كه سمت ستورها اين سو كه تيغ‌ها به عطش يال مىزنند * هفتاد و دو فرشته نفس بال مىزنند آن سو كه در كوير سراب ايستاده‌اند * از سى هزار بيش به چندين قلاده‌اند اينك منم كه شعله نفس در گدازه‌ام * اينك منم كه راوى اين خون تازه‌ام بشنو كه نابرابرى و جنگ قصّه نيست * بشنو كه شيشه طاقتى و سنگ قصّه نيست در نبض خاك گرچه تبِ دشنه مىتپيد * ظهرى غريب بود كه گل ، تشنه مىتپيد خون بود و خلسه بود و نماز و نياز بود * هفت آسمان براى عروج كه باز بود ديدم كنار علقمه ماه تمام را * چون موج در خروش صلابت امام را باران تير را چو سپر ايستاده بود * چون نخل در هجوم تبر ايستاده بود هرچند داغدار پسر بود ، تازه بود * چشم انتظار زخم دگر بود ، تازه بود گويى كه عمر عشق به آخر رسيده بود * نوبت به يادگارِ برادر رسيده بود قاسم چو تيغ ، تشنه برون از نيام زد * لب‌هاى خشك بوسه به دست امام زد خون پرده بست چشم عزيز سوار را * در كف گرفت هيمنه‌ى ذو الفقار را مهميز گُرده كوه به سمندى سپيد شد * اهل حرم ز آمدنش نااميد شد آن سرو تازه رُسته كه حيدر تبار بود * از بوستان سبز حسن يادگار بود * * * غريبه : چقدر آشنا مىنمايى غريبه ! * بگو از كجا ، از كجايى غريبه ؟ ! در اين شهر و اين شب چه بىسر پناهى * ندارى مگر آشنايى غريبه ؟ ! دل نخل‌ها تازه شد از عبورت * مگر تو ولّى خدايى غريبه ؟ ! تن شهر ، بوى ترا مىدهد آى * تو جان كدام آشنايى غريبه ؟ ! تو در آسمان نگاهت چه دارى * كه كردى دلم را هوايى ، غريبه ؟ ! غبار كدامين سفر بر تو مانده‌ست * كه گرد از دلم مىزدايى غريبه ؟ ! به كار كه بستى گره چفيه‌ات را * كه از كار من مىگشايى غريبه ؟ ! ترا مىشناسم ، تو را مىشناسم * تو همرنگ خون خدايى غريبه ؟ ! كمينگاه ديواست اين شهر ، اين شب * مگر در دل من در آيى غريبه ؟ ! تو رفتى و مانده‌ست در كوچه‌ى شهر * نشان از توام ردّ پايى غريبه ؟ ! « 1 »

--> ( 1 ) - شعر خطاب به مسلم بن عقيل است .