سرود خجسته‌ى خرداد را بال مىزنى نامت بيدار باش كدام سپيده دم ! ؟ در مرگ وارگى شبانه‌ى ديوان شهسوارى شهيد از قبيله‌ى شقايق‌ها ظهور كرد و داغ‌ترين ظهر جهان بر چكاچاك شمشيرها طنينى از حادثه آفريد تا كهكشان بلندى از عشق رصد كند دلواپسى جهان در حجم گلوى شقايق پلك مىگشود و طوفان در ركاب تو شيهه مىكشيد بيتاب كدام لحظه بيدار ؟ فانوس گمشده‌ى انسان در تمثيل اهورايىات موج مىزند و بيعت ديجوريان را شانه بالا انداختى اى كه جهان در ارغنون چشمت خلاصه مىشد و روز واقعه ، در پس قدم‌هاى تو به عظيم‌ترين حادثه بدل مىشد آه ! اى روح گردباد كه عصيان را به انسان آموختى تا در عسرت عصرها كريوه‌ى ناهيدىات را بلند بخوانى و هفتاد و دو ققنوس تصنيف بىسر خويش را در روشناى سپيده بانگ بزنند