و زينب بسان شقايق تا آن سوى ابديّت به خون‌خواهى تو قيام خواهد كرد * شكوه عصيان آدمى ! هرگز اين چنين نديده بودم مردى با تماميت ظلم به ستيز برخاسته باشد و يزيد اين پلاس پاره‌ى تاريخ را براى ابد به بيرون جهان تف كند * برهنه پاى بر لبه‌ى تيغ رقصيده‌اى و بر كف دستت هفتا و دو شهسوار شهيد با طيفى از گل سرخ بانگ بر مىكشند * دستى نبود تا گره بگشايد از زلف باد در شعاع ميدان شمارش معكوس پاشيده شد چشمانت حلاوت زيستن را افزون مىكند و همّتت جهان را به سخره مىگيرد فصل دلتنگى با زخم داغ سوزت كرانه مىگيرد * عريان كدام زخم پنهانى ؟