آمِنُونَ . وَمَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ « 1 » كه ترجمهء ظاهر لفظش آن است كه : « هر كه حسنه بياورد به درگاه خدا پس از براي اوست ثوابي بهتر از آن زيرا كه در عوض خبيث ، شريف ودر عوض فانى ، باقي ودر عوض يك ، ده تا هفتصد به أو عطا مىكند ، وايشان از فزع وخوف روز قيامت ايمنند ؛ وهر كس سيئه‌اى بياورد يعنى گناه وبدى - وأكثر تفسير به شرك كرده‌اند - پس بر رو مىاندازند ايشان را در جهنم آيا جزا داده مىشويد مگر به آنچه كرده‌ايد ؟ » ، أبو عبد اللّه گفت : بلى يا أمير المؤمنين فداى تو شوم ، حضرت فرمود كه : حسنه ، معرفت ولايت وامامت است ومحبت ما أهل بيت ، ومراد از سيئه در اينجا انكار ولايت ما وبغض ما أهل بيت است كه باعث آن مىشود كه أو را به مذلت وخوارى بر رو به جهنم مىاندازند « 2 » .

--> ( 1 ) . سورهء نمل : 89 و 90 . ( 2 ) . كافى 1 / 185 . وبراي اطلاع بيشتر رجوع شود تفسير حبرى 294 ؛ تفسير فرات كوفي 312 ؛ فرائد السمطين 2 / 299 .