فصل ششم در بيان وجوب أطاعت ائمهء حق است كلينى وغير أو به سند حسن كالصحيح از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : بلندى امر دين ورفعتش وكليدش ودرگاه همهء أمور وخشنودى خداوند رحمان أطاعت امام است بعد از شناختن أو ، پس فرمود كه : حق تعالى مىفرمايد مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَمَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً « 1 » يعنى : « هر كه أطاعت رسول كند پس بتحقيق كه أطاعت خدا كرده است ، وهر كه پشت كند وروى از أطاعت بگرداند پس ما تو را نفرستاده‌ايم كه حافظ بر ايشان باشى اعمال ايشان را وآنكه حساب كنى ايشان را بر آنها » بر تو رسانيدن است وبر ما حساب كردن وثواب وعقاب دادن « 2 » . مترجم گويد كه : استشهاد به آية به جهت آن است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در مواطن متعددة امر فرموده است مردم را به متابعت ايشان ، پس أطاعت ايشان أطاعت رسول است وأطاعت رسول أطاعت خداست ، پس أطاعت ايشان أطاعت خداست . وبه سند معتبر از أبو الصباح روايت كرده است كه گفت : گواهى مىدهم كه شنيدم از حضرت صادق عليه السّلام كه فرمود : گواهى مىدهم كه علي عليه السّلام امامي بود كه خدا اطاعتش را واجب كرده بود ، وحسن بن علي عليه السّلام امامي بود كه خدا اطاعتش را واجب كرده بود ، و

--> ( 1 ) . سورهء نساء : 80 . ( 2 ) . كافى 1 / 185 ؛ تفسير عياشى 1 / 259 ؛ محاسن 1 / 447 ؛ امالى شيخ مفيد 68 .