روز الست به توحيد كه « لا اله الا اللّه ومحمد رسول اللّه وعلى ولىّ اللّه » است ، تا اينجا داخل توحيد است « 1 » ، وهر كه اقرار به امامت علي بن أبي طالب عليه السّلام نكرده است به يگانگى خدا اقرارش درست نيست ومشرك است . وأيضا به سند معتبر روايت نموده است از حضرت صادق عليه السّلام در تفسير قول حق تعالى إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا « 2 » يعنى : « آنان كه ايمان آوردند ، پس كافر شدند ، پس ايمان آوردند ، پس كافر شدند ، پس زيادة كردند كفر را ، نخواهد بود كه خدا بيامرزد ايشان را ونه آنكه هدايت كند ايشان را به راهى از راههاى خير ونجات » ، حضرت فرمود : اين آية در حقّ أبو بكر وعمر وعثمان نازل شده كه ايمان آوردند به پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در أول امر يعنى به زبان ، وكافر شدند يعنى كفر خود را ظاهر كردند در وقتي كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم عرض كرد بر ايشان ولايت أمير المؤمنين عليه السّلام را وفرمود : « من كنت مولاه فعليّ مولاه » يعنى : « هر كه من مولا وصاحب اختيار اويم على مولاي اوست » ، پس چون حضرت تكليف بيعت به آنها كرد به ناچار به زبان اقرار كردند وبيعت با أمير المؤمنين عليه السّلام نمودند ، پس كافر شدند در وقتي كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم از دنيا رحلت فرمود پس اقرار به بيعت نكردند پس كفر را زياد كردند وآنها را كه با أمير المؤمنين عليه السّلام در روز غدير بيعت كرده بودند جبر كردند كه با أبو بكر بيعت كنند ، يا آنكه حضرت أمير عليه السّلام را جبر به بيعت كردند ، پس باقي نماند از براي اين گروه هيچ جزو وبهره‌اى از ايمان « 3 » . وفرمود در تفسير اين آية إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلى أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلى لَهُمْ « 4 » يعنى : « بدرستى آنها كه برگشتند از دين بر پشتهاى

--> ( 1 ) . تفسير قمى 2 / 155 ؛ بصائر الدرجات 78 ؛ توحيد 329 ؛ تفسير فرات كوفي 322 ؛ مناقب ابن شهرآشوب 3 / 121 ؛ اليقين في امرة أمير المؤمنين 188 و 431 . ( 2 ) . سورهء نساء : 137 . ( 3 ) . كافى 1 / 420 ؛ تأويل الآيات الظاهرة 1 / 142 - 143 . ( 4 ) . سورهء محمد : 25 .