مترجم گويد كه : حاصل اين آيات آن است كه خدا نور هدايت ونبوت وامامت وخلافت را در خانه آباده افروخته كه از زمان آدم عليه السّلام دست بدست داده شده تا به حضرت إبراهيم عليه السّلام رسيده واز أو به آباى طاهرين حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منتهى شده واز ايشان به آن حضرت رسيده واز آن حضرت به اوصياى كرام أو منتقل گرديده ، وخدا مقرر گردانيده كه هميشه اين خانه آباده بلند آوازه ومحلّ امامت وخلافت بوده باشد وبه نور علم ايشان عالم منوّر بوده باشد ، وهمهء خانه‌ها ومنازل ايشان را در حيات ايشان تعظيم بايد نمود وبسوى آن خانه‌ها بايد آمد براي كسب معارف رباني واخذ شرايع دين مبين ، وهم بعد از وفات ايشان تعظيم ضرايح مقدسهء ايشان بايد نمود وتطهير آنها از أنجاس وأرجاس بايد كرد ، وخانه آبادهء ايشان را تعظيم وتكريم بايد نمود وأطاعت ومتابعت ايشان را واجب بايد شمرد ودست از متابعت ايشان نبايد برداشت . آيهء ثالثه ورابعه : وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَوَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ . أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراها وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَما لَهُ مِنْ نُورٍ « 1 » . وچون در آيات سابقه تمثيل نمود ايمان وعلم ونبوت وامامت ومؤمنان كامل را به نور ، در اين دو آية تمثيل أحوال كافران كه ضدّ ايشانند بيان مىفرمايد كه : « آنها كه كافر شده‌اند به خدا ورسول ، اعمال ايشان مانند سرابى است كه در بيابانى ظاهر شود كه تشنه گمان كند آن را كه آبى است تا آنكه به نزد آن بيايد هيچ چيز نيابد آن را ، وعقاب الهى را نزد آن بيابد وجزاى أو را ، وخدا بزودى حساب خلايق مىنمايد . يا مثل ايشان مانند تاريكيها است كه در درياى عميقى بوده باشد وموجى فراگيرد آن دريا را واز بالاى آن موج موج ديگر ، واز بالاى آن موج ابرى ، تاريكيهاى بعضي بر بالاى بعضي ، هرگاه دست خود را كه ظاهرترين اعضاى اوست بيرون آورد نزديك نيست كه تواند ديدن أو را ،

--> ( 1 ) . سورهء نور : 39 و 40 .