فصل هشتم در بيان آنكه در قرآن امانت به معناى امامت است وآن در دو آية است آيهء أول : آنكه خدا مىفرمايد إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها وَإِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ إِنَّ اللَّهَ كانَ سَمِيعاً بَصِيراً « 1 » « بدرستى كه خدا امر مىكند شما را كه أمانتها را ادا كنيد بسوى أهل آنها ، وهرگاه حكم كنيد در ميان مردم آنكه حكم كنيد به عدالت ، بدرستى كه خدا خوب چيزى است آنچه پند مىدهد شما را به آن ، بدرستى كه خدا بوده است وهست شنوا وبينا » . ودر مورد نزول آية ميان مفسران خلاف است بر چند قول : أول آنكه : در باب هر كس است كه أو را بر أمانتي از أمانتها امين گردانند ؛ وامانتهاى خدا أوامر ونواهى اوست ، وامانتهاى بندگان آن چيزها است كه امين مىكنند بعضي از ايشان بعضي را بر آنها از مال وغير مال چنانچه در روايات متعددة منقول است از حضرت باقر وصادق عليهما السّلام « 2 » ، حتى در بعضي از روايات وارد شده كه : اگر قاتل أمير المؤمنين عليه السّلام شمشيرى كه آن حضرت را به آن شهيد نموده به من بسپارد ، البتة به أو رد مىكنم « 3 » . دوم : در باب خلفا وواليان امر است . شيخ طبرسى رحمه اللّه گفته كه : خدا امر كرده است

--> ( 1 ) . سورهء نساء : 58 . ( 2 ) . مجمع البيان 2 / 63 . ( 3 ) . رجوع شود به امالى شيخ صدوق 204 وروضة الواعظين 373 .