است لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ « 1 » يعنى : « بتحقيق كه بود شما را در رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم اقتدا ومتابعت نيكو » . سوم آنكه : دعا كردن از براي آل آن حضرت منصب عظيمى است ولهذا اين دعا را خاتمهء تشهد قرار دادند در همهء نمازها كه مىگويند « اللهم صل على محمد وآل محمد » واين تعظيم در غير آل بعمل نيامده . پس اينها همه دلالت مىكنند بر آنكه محبت آل محمد واجب است ؛ پس شعري چند از شافعي نقل نموده است از جمله اين است : ان كانَ رَفضاً حُبُّ آلِ مُحَمَّدٍ * فَليَشهَدِ الثَّقَلانِ انّي رافِضِي يعنى : اگر دوستى آل محمد رفض است ، پس گواه باشند انس وجن كه من رافضىام . تمام شد كلام فخر رازي « 2 » . وصاحب كشاف زيادة بر آنچه رازي از آن نقل كرده روايت نموده است از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام كه : شكايت كردم بسوى رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم حسد بردن مردم را بر من ، حضرت فرمود كه : آيا راضى نيستى كه چهارم چهار نفر باشى : أول كسى كه داخل بهشت مىشود منم وتو وحسن وحسين ، وزنان ما از جانب راست وچپ ما ، وفرزندان ما از عقب زنان . واز حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم روايت كرده است كه : حرام است بهشت بر كسى كه ظلم كند أهل بيت مرا وآزار كند مرا در حقّ عترت من ، وهر كه احسان كند بسوى يكى از فرزندان عبد المطّلب وأو جزا ندهد أو را بر آن احسان ، من جزا مىدهم أو را بر آن احسان در وقتي كه در قيامت ملاقاة كند مرا « 3 » . وعلي بن إبراهيم در تفسير خود روايت كرده است از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام در

--> ( 1 ) . سورهء احزاب : 21 . ( 2 ) . تفسير فخر رازي 27 / 166 . ( 3 ) . تفسير كشاف 4 / 220 .