مدينه مىرفت براي تشييع جنازة وعيادت بيماران ، وبا فقرا ومساكين مىنشست وبا ايشان طعام مىخورد ، وصاحبان علم وصلاح واخلاق حسنه را گرامى مىداشت ، وشريف هر قوم را تأليف قلب مىنمود ، وخويشان خود را احسان مىكرد بىآنكه ايشان را بر ديگران اختيار كند مگر به چيزى چند كه خدا به آن امر كرده است ، وأدب هر كس را رعايت مىكرد ، وهركه عذر مىطلبيد قبول عذر أو مىنمود ، وتبسّم بسيار مىكرد در غير وقت نزول قرآن وموعظه ، وهرگز صداى خنده‌اش بلند نمىشد ، ودر خورش وپوشش بر بندگان خود زيادتى نمىكرد ، وهرگز كسى را دشنام نداد ، وهرگز زنان وخدمتكاران خود را نفرين نكرد ودشنام نداد ، وهر آزاد وغلام وكنيز كه براي حاجتي مىآمد برمىخاست وبا أو مىرفت ، ودرشت‌خو نبود ودر خصومت صدا بلند نمىكرد ، وبد را به نيكى جزا مىداد ، وبه هركه مىرسيد ابتدأ به سلام مىكرد وابتدأ به مصافحه مىنمود ، ودر هر مجلسي كه مىنشست ياد خدا مىكرد ، وأكثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود ، وهركه نزد أو مىآمد أو را گرامى مىداشت وگاهى رداى مبارك خود را براي أو پهن مىكرد وأو را ايثار مىنمود به بالش خود ، ورضا وغضب أو را مانع از گفتن حق نمىشد . خيار را گاه با رطب وگاه با نمك تناول مىفرمود ، واز ميوه‌هاى تر خربزه وانگور را دوست‌تر مىداشت ، وأكثر خوراك آن حضرت آب وخرما يا شير وخرما بود ، وگوشت وتريد كدو را بسيار دوست مىداشت ، وشكار نمىكرد امّا گوشت شكار را مىخورد ، ونان وروغن مىخورد ، واز گوسفند دست وكتف را واز شوربا كدو را واز نان خورش سركه را واز خرما عجوه را واز سبزيها كاسنى وبادروج را دوست مىداشت « 1 » . وشيخ طبرسى گفته است كه : تواضع وفروتنى آن حضرت به مرتبه‌اى بود كه در جنگ خيبر وبنى قريظة وبنى النضير بر درازگوشى سوار شده بود كه لجامش وجلش از ليف خرما بود ، وبر أطفال وزنان سلام مىكرد ، روزى شخصي با آن حضرت سخن مىگفت

--> ( 1 ) . مناقب ابن شهرآشوب 1 / 190 - 192 .