در حديث معتبر از حضرت امام حسن وامام حسين عليهما السّلام منقول است كه : حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در ديده‌ها با عظمت مىنمود ودر سينه‌ها مهابت أو بود ، رويش از نور مىدرخشيد مانند ماه شب چهارده ، از ميانهء بالا اندكى بلندتر بود وبسيار بلند نبود ، وسر مباركش بزرگ بود ومويش نه بسيار پيچيده ونه بسيار افتاده بود ، وموى سرش أكثر أوقات از نرمهء گوش نمىگذشت واگر بلندتر مىشد ميانش را مىشكافت وبر دو طرف سر مىافكند ، رويش سفيد نوراني بود وگشاده پيشانى بود ، وابرويش باريك ومقوّس وكشيده بود وپيوسته نبود - وبعضي روايت كرده‌اند كه : پيوسته بود « 1 » - ، ورگى در ميان پيشانيش بود كه در هنگام غضب پر مىشد وبر مىآمد ، وبيني آن حضرت كشيده وباريك بود وميانش اندكى برآمدگى داشت ونوري از آن مىتافت ، ريش مباركش انبوه بود ولپهايش هموار بود وبرآمده نبود ، دهان حلوا بيانش بسيار كوچك نبود ودندانهايش سفيد وبرّاق ونازك وگشاده بود وموى نازكى از ميان سينه تا ناف آن حضرت روئيده بود وگردنش در صفا ونور واستقامت مانند صورتها بود كه از نقره مىسازند وصيقل مىزنند ، اعضاى بدنش همه معتدل وقوىاندام وخوش‌نما بود ، وسينه وشكمش برابر يكديگر بود ، ميان دو كتفش پهن بود ، وسر استخوانهاى بندهاى بدنش قوى بود واينها از علامات شجاعت وقوّت است ودر ميان عرب ممدوح است ، بدنش سفيد ونوراني بود واز ميان سينه تا نافش خط سياه باريكى از مو بود مانند نقره‌اى كه صيقل زده باشند ودر ميانش از زيادتى صفا خط سياهى نمايد ، وپستانها وأطراف سينه وشكم آن حضرت از مو عارى

--> ( 1 ) . مناقب ابن شهرآشوب 1 / 203 ؛ كافى 1 / 443 ؛ طبقات ابن سعد 1 / 316 .