ومشهور آن است كه چون خديجة به عالم بقا ارتحال نمود شصت وپنج سال از عمر شريفش گذشته بود وأو را در حجون مكة دفن كردند وحضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم به دست مبارك خود أو را دفن كرد ، ووفات خديجة بعد از بيرون آمدن از شعب أبى طالب بود نزديك به سه سال پيش از هجرت - وگويند كه وفات أو سه روز بعد از وفات أبو طالب بود « 1 » - وفرزندان آن حضرت همه از خديجة بهم رسيدند به غير از إبراهيم كه از ماريه بهم رسيد « 2 » . ودر كشف الغمة روايت كرده است كه : أول مرتبه خديجة را عتيق بن عايذ مخزومى خواست واز أو دخترى بهم رسيد ، وبعد از عتيق أبو هاله هند بن زرارهء تيمي أو را نكاح كرد وهند بن هند از أو متولد شد ، وبعد از أو رسول خدا أو را به حبالهء خود درآورد ودوازده اوقيهء طلا مهر أو گردانيد « 3 » . كلينى وغير أو به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : چون حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم خواست كه خديجة دختر خويلد را به عقد خود درآورد ، أبو طالب با أهل بيت خود وجمعى از قريش رفتند به نزد ورقة بن نوفل عمّ خديجة ، پس ابتدأ كرد أبو طالب به سخن وخطبه‌اى ادا نمود كه مضمونش اين است : حمد وسپاس خداوندى را سزاست كه پروردگار خانهء كعبه است وگردانيده است ما را از زرع إبراهيم واز ذرّيّت إسماعيل وجا داده است ما را در حرم امن وأمان وگردانيده است ما را بر ساير مردم حكم كنندگان ومخصوص گردانيده است ما را به خانهء خود كه مردم از أطراف جهان قصد آن مىنمايند وحرمي كه ميوهء هر جا را بسوى آن مىآورند وبركت داده است بر ما در اين شهري كه در آن ساكنيم ، پس بدانيد كه پسر برادرم محمد بن عبد اللّه را به هيچ‌يك از قريش نمىسنجند مگر بر أو زيادتى مىكند وهيچ مردى را با أو قياس نمىتوان كرد مگر أو عظيم‌تر است وأو را در ميان خلق عديل ونظير نيست ، واگر در مال أو كمي هست پس

--> ( 1 ) . قصص الأنبياء راوندى 317 . ( 2 ) . كشف الغمة 2 / 135 و 136 . ( 3 ) . كشف الغمة 2 / 133 و 135 .