شخص را در دامنهء كوه نشانيد وخود بالا رفت وبا پروردگار خود مناجاة كرد ، چون برگشت ديد آن شخص را سبع دريده ورويش را خورده است ، پس حق تعالى به أو وحى كرد : آن مرد را نزد من گناهى بود ، خواستم كه چون به نزد من آيد هيچ گناه با أو نباشد لهذا أو را به اين نحو از دنيا بردم « 1 » . به سند معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه : حق تعالى به موسى عليه السّلام وحى نمود كه : گاه باشد كه يكى از بندگان من تقرّب جويد بسوى من به يك حسنه وأو را حكم دهم در بهشت هر جا كه خواهد ، به أو دهند . موسى عليه السّلام پرسيد : آن حسنه كدام است ؟ فرمود : آن است كه راه رود در حاجت برادر مؤمن خود « 2 » . به سند معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه : حضرت موسى با پروردگار خود مناجاة نمود وگفت : پروردگارا ! كدام يك از خلق را دشمن‌تر مىدارى ؟ فرمود : آن كسى كه مرا متهم دارد . موسى عليه السّلام گفت : پروردگارا ! كسى از خلق تو هست كه تو را متهم دارد ؟ فرمود : بلى ، آن كه طلب خير از من مىكند ، من آنچه خير أو در آن است براي أو مقدّر مىگردانم پس به آن راضى نمىشود ومرا متهم مىدارد « 3 » . در حديث صحيح از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه در تورات نوشته است : اى فرزند آدم ! از كارهاى دنيا خود را فارغ گردان براي عبادت من تا پر گردانم دل تو را از خوف خود ، واگر خود را فارغ نگردانى براي بندگى من دل تو را پر نمايم از مشغولى به دنيا ، پس هرگز احتياج تو بر طرف نشود وتو را به طلب دنيا بگذارم « 4 » . به سند معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام منقول است كه : حبس شد وحى از موسى بن

--> ( 1 ) . قصص الأنبياء راوندى 165 . ( 2 ) . قصص الأنبياء راوندى 165 ؛ كافى 2 / 195 . ( 3 ) . قصص الأنبياء راوندى 165 ، ودر آنجا روايت از امام صادق عليه السّلام نقل شده است . ( 4 ) . قصص الأنبياء راوندى 166 .