و به وسيله آنها به شيعيان خود رساندند . ابو زهره با اشاره به از بين بردن بسيارى از اقوال امير مؤمنان عليه السّلام در دوران امويان مىنويسد : معقول نيست كه آنها علىّ را بر بالاى منابر سب كرده و اجازه داده باشند احاديث او در ميان مردم به عنوان منبع غنى و سرشار علوم اسلامى معمول باشد . . . از اين رو علوم او تنها در ميان اهل او باقى ماند . به همين جهت به اين نتيجه مىرسيم كه علم روايت از امير مؤمنان عليه السّلام ، به صورت كامل آن ، در خاندان آن حضرت محفوظ بود كه فرزندان او احاديثى را كه وى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله روايت كرده و همچنين فتاوا و فقه آن حضرت را به طور كامل يا نزديك به كامل نقل كرده‌اند . « 1 » روايتى كه طريق آن از امام صادق عليه السّلام تا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله باشد ، سندش با هيچ سند ديگرى قابل مقايسه نيست . شخصيت ائمه عليهم السّلام ، هم از حيث اخلاقى و هم علمى ، فراتر از هر شخص ديگرى حتى با ساده‌ترين معيارهاى موجود نزد اهل سنت است . لذا عجلى از رجاليين قديمى اهل سنت ذيل نام امام صادق عليه السّلام مىنويسد : « جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب رضى الله عنهم اجمعين ، و لهم شىء ليس لغيرهم ، خمسة ائمة » . براى آنها مزيتى هست كه براى هيچ‌كس ديگر نيست ، و آن اين كه آنها پنج امام هستند . « 2 » قرآن حاكم بر حديث امام صادق عليه السّلام قرآن را به عنوان اصل و حديث را به عنوان فرع مطرح كرده و ملاك درستى و نادرستى حديث را مطابقت حديث با قرآن دانستند . اين اصلى بود كه ساير امامان عليهم السّلام نيز آن را ترويج مىكردند . « 3 » امام صادق عليه السّلام به شيعيان خود دستور دادند تا حديثى را درست بدانند كه مطابق با قرآن باشد . در نقلهاى مكررى از امام صادق عليه السّلام آمده است كه : اذا ورد عليكم حديث فوجدتموه له شاهدا من كتاب الله او من قول رسول

--> ( 1 ) . الامام الصادق عليه السّلام ، ص 195 ( 2 ) . تاريخ الثقات ، ص 98 ( 3 ) . احاديث امامان در اين زمينه در جامع الاخبار و الآثار عن النبى و الائمه ( مؤسسة الامام المهدى عليه السّلام ) ج 1 ، صص 395 - 406 آمده است .