حسين عليه السّلام براى من چنين حديث فرمود . اين همان سخنى است كه مالك اشتر نخعى ، آنگاه كه به امير مؤمنان عليه السّلام اشاره مىكرد ، مردم را مورد خطاب قرار داده و گفت : ايّها الناس هذا وصىّ الأوصياء و وارث علم الأنبياء . « 1 » ابو حنيفه جابر را فردى بىنظير دانسته ، گفت : ليس عندي فى الكوفة فى بابه أكبر منه ؛ « 2 » از نظر من در كوفه ، در نوع خودش ، بزرگتر از او شخصيتى وجود نداشت . حمران بن اعين و عبد الله بن شريك نيز از شخصيت‌هاى كم مانند در ميان ياران امام بودند . « 3 » امام صادق عليه السّلام در مورد ياران پدر بزرگوارش كه حاملان احاديث او هستند ، مىفرمود : ما أجد أحدا أحيا ذكرنا و أحاديث أبى عليه السّلام إلّا زرارة و ابو بصير المرادى و محمد بن مسلم و بريد بن معاوية و لو لا هؤلاء ما كان احد يستنبط هدى ، هؤلاء حفّاظ الدين و امناء أبى عليه السّلام على حلاله و حرامه و هم السابقون الينا فى الدنيا و الآخره . « 4 » احاديث پدرم را كسى جز زراره و ابو بصير مرادى و محمد بن مسلم و بريد بن معاويه از خطر محو و اندراس حفظ نكرد ، اگر اينها نبودند كسى هدايت نمىيافت . اينها حافظان دين و مورد اعتماد پدرم بر حلال و حرام الهى هستند . اينها در دنيا و آخرت به سوى ما سبقت گرفته‌اند . امام و مسائل سياسى شيعيان زيدى يكى از پايه‌هاى مذهب خويش را در مبحث امامت ، قيام امام با شمشير قرار دادند . يك فرد علوى از نظر زيديه ، وقتى امام شناخته مىشد كه قيام مسلحانه نمايد . در غير اين صورت او را امام نمىدانستند . اگر به نتيجهء اين عقيده در ميان زيديه توجه كنيم ، حاصل آن را جز در چند قيام نافرجام و پراكنده كه به وسيلهء نفس زكيه و ابراهيم برادر نفس زكيه ، حسين بن على معروف به شهيد فخ و تعدادى ديگر در گوشه و كنار كشور پهناور اسلامى به وقوع پيوست ، نخواهيم يافت . هيچ‌كدام از اين قيامهاى مسلحانه جز قيام طبرستان ، كه در زيدى يا امامى بودن رهبران آن ترديد

--> ( 1 ) . تاريخ اليعقوبى ، ج 2 ، ص 179 ( 2 ) . المناقب للمكى ، ج 2 ، ص 18 به نقل از الامام ابو حنيفه ، ابو زهره ، ص 72 ( 3 ) . بحار الانوار ، ج 46 ، صص 343 - 344 ( 4 ) . الاختصاص ، ص 66