در منطقهء خزيميه ، زينب عليها السّلام نزد امام عليه السّلام آمد و عرض كرد : در نيمه‌هاى شب فريادى شنيدم . امام عليه السّلام فرمود چه شنيدى ؟ زينب عليها السّلام گفت : هاتفى فرياد مىزد : ألا يا عين فاحتفلى بجهد * و من يبكى على الشهداء بعدى و على القوم تسوقهم المنايا * به مقدار إلى إنجاز و عدى يعنى اى چشم با جهد تمام جشن بگير ، چه كسى بعد از من بر شهيدان مىگريد ، مرگ به سوى اين قوم حركت مىكند ، به مقدارى كه وعدهء مرا منجز كند . امام عليه السّلام فرمود : آنچه قضاى الهى باشد ، همان محقّق خواهد شد . « 1 » از موارد ديگر هنگامى است كه امام عليه السّلام به كربلا رسيد . وقتى نام آن منطقه را پرسيد و به او گفتند ، فرمود : لقد مرّ أبى بهذا المكان عنده مسيرة إلى صفين و أنا معه فوقف فسأل عنه فاخبر باسمه فقال هاهنا محطّ ركابهم و هاهنا مهراق دمائهم ، فسئل عن ذلك ، فقال : ثقل لآل البيت محمد ينزلون هاهنا ، « 2 » پدرم در حين رفتن به صفّين از اينجا عبور كرد كه من با او بودم . اسم اين محل را پرسيد و به او گفتند ، فرمود : اينجا محل فرود آنها و ريختن خونشان است . در اين باره از او پرسش كردند ، گفت : جمعى از اهل بيت در اينجا فرود خواهند آمد . امام در منطقهء ثعلبيه پس از ظهر ، سرش را بر زمين نهاد و به خواب رفت . پس از بيدار شدن ، شروع به گريه كرد . على اكبر از علّت آن پرسيد ، امام فرمود : إنّى رأيت فارسا على فرس حتى وقف علىّ فقال : يا حسين ! إنّكم تسرعون المسير و المنايا لكم تسرع إلى الجنّة فعلمت أن أنفسنا قد نعيت الينا ، « 3 » سوارى را ديدم كه آمد و نزد ما توقف كرد ، گفت : اى حسين ! شما در اين سير به سرعت مىرويد و مرگ براى شما به سرعت به سوى بهشت مىرود . من دانستم كه نفوس ما در حال وداع با ما هستند . صبح عاشورا امام عليه السّلام به خواهرش فرمود : يا أختاه ! إنى رأيت جدى فى المنام و أبى عليا و فاطمه أمى و أخى الحسن عليهم السلام فقالوا : إنّك رائح إلينا عن قريب و قد و الله يا أختاه دنا الامر فى ذلك لا شك ، « 4 » اى خواهر ! ديشب جدّم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، پدرم على ، مادرم

--> ( 1 ) . الفتوح ، ج 5 ، ص 122 ( 2 ) . اخبار الطوال ، ص 253 ( 3 ) . ترجمة الامام الحسين عليه السّلام ، ص 177 ؛ الفتوح ، ج 5 ، ص 123 ( 4 ) . الفتوح ، ج 5 ، صص 175 - 176