نظر دارند رهسپار گشته و به اصلاح امر دنيايى خود بپردازند ، و چون شب شد لباس از تن بيفكنند و به جايگاه و منزل بازگردند ، پيش از هر كار بايد به عبادت و ذكر پروردگارشان ابتدا كنند و بعد به امور ديگر بپردازند ، لذا نماز مغرب را بر ايشان واجب فرمود ، و چون وقت استراحت و خواب آيد و از كار و كوشش فراغت يافتند خوش داشته است كه در آغاز به عبادت و طاعت او بپردازند ، سپس در پى امورى كه مىخواهند انجام دهند بروند و آنچنان باشند كه ابتدا كرده باشند در هر فصلى از ساعات شبانه روز به طاعت و پرستش او ، و از اين جهت در اين وقت نماز عشاء را واجب ساخت ، پس چون اين دستورها را به كار بندند او را فراموش نخواهند كرد و از او غافل نخواهند شد و در اين صورت دلهايشان سخت نگردد و رغبتشان نكاهد . » كلام امام عليه السلام حكمت و مصالحى را كه به خاطر آن نماز در اين اوقات خاصه قرار داده شده است نشان مىدهد و در غير آن تشريح نشده است . ( 1 ) 10 . نماز عصر : امام رضا عليه السلام فرمود : « اگر كسى بگويد : « براى عصر وقتى معين نيست مانند اوقات نمازهاى ديگر ، چرا آن را بين ظهر و مغرب قرار داد و ميان عشاء و صبح و يا ميان صبح و ظهر قرار نداد ؟ » ، گفته مىشود : براى اينكه هيچ وقتى براى مردم از ضعفا و از اقويا و كارگزاران آسان‌تر و راحت‌تر و مناسب‌تر براى نماز عصر از اين وقت معيّن نيست ، زيرا مردم همگى از اول روز مشغول به تجارت و معامله و آمد و رفت و كار و كوشش در رفع حوايج خود و فعاليت بازارهاى كسب‌اند ، پس خداوند نخواست كه آنان را از به دست آوردن روزى به كارى ديگر مشغول نمايد و با مصالح دنيايى ايشان رفتار نادرستى بكند ، و مردم