مىداند كه هر كس نتواند بنده‌اى را آزاد كند ، همان قدر به بخشش مىنگرد كه مانند راهى است كه به بهشت منتهى مىگردد . « 1 » ( 1 ) 4 . نمونهء ديگرى از سخاوتمندى امام رضا عليه السّلام اين است كه مردى مسكين و فقير به او گفت : به اندازهء محبت خود به من عطا فرما ! حضرت به او فرمود : من نمىتوانم چنين تعهدى بكنم ! فقير به اشتباه خود پى برد و سپس به امام عرضه داشت : به اندازهء محبت خودم به من عنايت كن . امام رضا عليه السّلام لبخندى زد و به او فرمود : « البته مىتوانم . » پس دستور داد دويست دينار به فقير بدهند . « 2 » اعمال بخششهاى امام رضا عليه السّلام را نمىتوان برشمرد . اگر چنانچه امام ( ع ) تمام پولش را به آن مسكين مىداد ، چنين احساس مىكرد كه اين پاداش مساوى با بخشش و شفقت خود نيست كه آن در امتداد بخششهاى جدّش ، بزرگترين پيغمبر خدا ، رسول گرامى اسلام ( ص ) بود . ( 2 ) 5 . نمونهء ديگرى از جود و بخشش امام رضا عليه السّلام آن است كه احمد ابن عبيد اللّه از سلسلهء سند خود از غفارى روايت كرده است كه گفت : مردى از خاندان ابو رافع ، غلام پيامبر خدا ( ص ) كه چنين و چنان بود ، از من طلبى داشت كه آن را مطالبه مىكرد و اصرار داشت كه آن را به او بپردازم . هنگامى كه آن را فهميدم ، نماز صبح را در مسجد پيامبر اكرم ( ص ) خواندم و عازم ديدن امام رضا عليه السّلام گرديدم . در آن روز او در وادى عريض بود . هنگامى كه به نزديك خانهء او رسيدم ، از جاى خود برخاست در حالى كه يك پيراهن و يك ردا پوشيده بود . وقتى به او نگاه كردم ، جلوى او شرمنده شدم . هنگامى كه به من رسيد ، ايستاد و به من نگاه كرد . من به امام ( ع ) سلام دادم . ماه ، ماه

--> ( 1 ) بحار الانوار ، ج 12 ، ص 28 . ( 2 ) المناقب ، ج 4 ، ص 361 .