( 1 ) راويان گفته‌اند : امام على بن موسى الرّضا عليه السّلام به حمّام رفت ، امّا صاحب حمّام آن حضرت را نمىشناخت . از قضا سربازى در حمّام بود كه از امام خواست تا او را كيسه بكشد و تميز كند و امام خواستهء او را اجابت كرد . وقتى سرباز امام را شناخت ، هراسان شد و ترسيد . به هر حال امام ترس وى را بر طرف كرد و به او فهماند كه اين كار را به عنوان يك خدمت انسانى انجام داده است . از اخلاق والاى ويژهء امام رضا عليه السّلام يكى اين بود كه با خدمتكاران و غلامانش غذا مىخورد و از اينكه خودش را برتر از آنها بداند ، تنفّر داشت و اين اخلاق عاليه را از جدّش ، پيامبر بزرگوار اسلام صلّى اللّه عليه و آله به ارث برده بود . ( 2 ) 3 امامان اهل بيت عليهم السّلام سياست درخشان خود را داشتند و در جهان ، حكومت و سياست آنان به شيوه و روش خودشان بود . آنان بر اين عقيده بودند كه حكومت بايد وسيله‌اى براى برقرارى عدالت ، درستى و پاكى و نيز گسترش عشق و دوستى در ميان مردم باشد . آنان معتقد بودند كه حكومت بايد وسيله‌اى براى تجديد حيات مردم و رسيدن آنها به رفاه ، امنيت و سعادت باشد و مىفرمودند كه اگر دولت به اهداف عاليه‌اى كه مردم را خوش‌حال مىكند نرسد ، بىقدر مىشود . بشنو آنچه را كه بزرگ خاندان پيامبر ( ص ) ، امير المؤمنين على عليه السّلام به يار و مشاورش عبد اللّه بن عبّاس فرمود ، هنگامى كه كفش خود را كه از ليف خرما ساخته بود ، به او نشان داد و پرسيد : اى ابن عبّاس ، ارزش اين كفشها چقدر است ؟ ابن عبّاس پاسخ داد : ارزشى ندارد . امام فرمود : به خدا سوگند ارزش اينها براى من از اين امور شما