ما اعددت لجميع خلقك من عقوبتك فجميع ما اخّرت عنه من وقت العذاب و ابطات به عليه من سطوات النّقمة و العقاب ترك من حقّك و رضى بدون واجبك فمن اكرم منك يا الهي و من اشقى ممّن هلك عليك لا من فتباركت ان توصف الّا بالإحسان و كرمت ان يخاف منك الّا العدل لا يخشى جورك على من عصاك و لا يخاف اغفالك ثواب من ارضاك فصلّ على محمّد و آله وهب لي املي و زدني من هداك ما اصل به الى التّوفيق في عملي انّك منّان كريم . » « 1 » ( 1 ) « خداوندا هيچ كسى از بندگان شكرگزارت نمىتواند شكر ترا به حد كمال به جا آورد زيرا هر شكرى كه به جا آورد ، خود نعمتى است و براى آن هم بايد شكر كند ، و هر كس هر چه در طاعت و بندگى تو بكوشد بازهم در انجام وظيفهء بندگى قاصر است زيرا نتوانسته حق تو را ادا كند بنابراين شاكرترين بندگانت از اداى شكر تو عاجزند و عبادت‌كننده‌ترين بندگان از عبادتى كه سزاوار تو باشد ناتوانند ، و كسى را ياراى آن نيست كه از روى شايستگى در خور آمرزش تو باشد و بتواند رضايت تو را جلب كند پس هر كه را بيامرزى از روى لطف ، منّت نهاده‌اى و از هر كس تو خشنود شوى از روى كرم و احسان مىباشد كه بر شكر اندك و عمل ناچيز بندگان پاداش مىدهى و كرم تو به حدى است كه گويا پاداش شكر بندگانت را بر خود واجب مىدانى و چنان پاداش دهى كه گويى آن بندگان بدون عنايت تو قادر بوده‌اند و اينك بايد پاداش نيك بگيرند در صورتى كه اسباب همان مقدار اندك از شكر و طاعت هم به دست توست با اين همه به ايشان مزد مىدهى ، خداوندا پيش از آن كه آنان ياراى انجام عبادت تو

--> ( 1 ) صحيفهء سجّاديه : دعاى سى و هفتم .