الشيخ باقر شريف القرشي ( مترجم : محمدرضا عطائى )
339
حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي )
و يا موجب از بين رفتن محبت توست ، از خطورهاى قلبى گرفته تا نگاههاى بيجاى با چشم و گفتار به زبان ، توبه مىكنم ، چنان توبهاى كه همهء اعضا و جوارحم را از معاصى تو بازدارد و از قهر و عذاب تو كه گنهكاران و تجاوزگران هراسانند مرا ايمن سازد خداوندا پس به تنهايى من كه در پيشگاهت ايستادهام و بر طپش قلبم از هيبت قهر و جلالت و بر ارتعاش اعضاى بدنم در برابر عظمتت ترحّم فرما ، پروردگارا گناهانم مرا در پيشگاه والايت با ذلّت و خوارى زياد ، به پا داشته است ؛ اگر نتوانم سخن بگويم كسى از طرف من سخن نگويد و اگر از خود شفاعت كنم ، شايستگى چنين شفاعتى را ندارم . ( 1 ) خداوندا بر محمد و آلش درود و رحمت بفرست و براى بخشش گناهانم رحمت خودت را شفيع من قرار ده و قلم عفو بر گناهانم دركش و كيفر اعمال بدم را جزاى من قرار مده بلكه پرتو احسانت را بر من بگستران و در پردهء عيبپوشيت عيب مرا بپوشان و با من چنان رفتار كن كه شخص بزرگوار با بندهء ذليلش ، كه به درگاه او زارى مىكند و او ترحم مىنمايد و يا چون شخص توانگرى كه فقيرى نزد او آمده و تهيدستى خويش را بر او عرضه كرده و او نيازش را برآورده مىسازد . خداوندا جز عنايت تو وسيلهء ديگرى ندارم پس مرا به لطف خويش در پناه رحمت خود قرار ده و مىدانى كه من شفيعى ندارم فضل و كرمت را شفيع من گردان ، خطاها و گناهانم مرا سخت پريشان كردهاند به لطف خودت دلم را از اين ترس و نگرانى آسوده كن ، نه از آن جهت كه من به نافرمانيها و خطاهايم نسبت به تو ناآگاهم و يا آنكه گناهان گذشتهام را در اثر غفلت فراموش كردهام بلكه براى آن است كه آسمان و زمين و اهل آسمان و زمين از اظهار ندامت من مطّلع شوند و شاهد پناهندگى من به درگاه تو باشند ، و شايد از آن ميان بعضى وسيلهء رحمت تو شوند و به پريشانى من ترحم كرده و به حال بد من ، رقّت نمايند و دعايى در حق من كنند كه از دعاى من در نزد تو