منّي لسوء عملي و لذلك خمد صوتي عن الجأر اليك و كلّ لساني عن مناجاتك . . . » ( 1 ) « اى خداوندى كه گنهكاران به رحمت تو پناه مىبرند و اى خدايى كه بندگان پريشان‌حال با ياد احسان تو به درگاه تو تضرّع و زارى مىكنند و اى كسى كه بندگان گنهكارت از ترس عذابت مىنالند و اى آن كه هر وحشت‌زده سرگردان به تو انس مىگيرد و اى خدايى كه شادىبخش دلهاى پرغم و اندوهى و اى پناه هر بىپناه و محروم ، و اى يار و ياور نيازمند رانده‌شدهء از همه جا ، تو اى آن خداوندى كه علم بىنهايت تو و رحمت بيكرانت همه جا را فرا گرفته و همه چيز را زير پوشش خود دارد و تو هستى كه با حكمت بالغه‌ات به هر مخلوقى از نعمتهاى بىپايانت سهمى عطا كرده‌اى و تو اى كه عفو و بخششت بالاتر از كيفر و عقاب توست و تو اى آن كه هميشه رحمتت بر خشم و غضبت سبقت دارد و جود و كرمت بيش از منع و محروم داشتن توست ، خداوندا تو هستى كه همهء مخلوقات را زير پوشش رحمت خود قرار داده‌اى و در مقابل احسان و بخششت از كسى پاداش نمىخواهى و در عذاب و كيفر گنهكاران به كسى ستم روا نمىدارى خداوندا اينك من همان بندهء گنهكارم كه دستور دعا داده‌اى و او نيز لبّيك گفته و امر تو را اطاعت كرده است و اينك منم كه در پيشگاه تو به خاك مذلّت افتاده‌ام و اين منم كه بار خطاها و گناهان بر دوشم سنگينى مىكند ، و اين منم كه سراسر عمرم را در معصيت تو به هدر داده‌ام و منم آن بنده‌اى كه در اثر نادانى نافرمانى تو را كرده‌ام در صورتى كه تو شايستهء نافرمانى و عصيان نبوده‌اى ، و اينك آيا دربارهء كسى كه با تضرّع و زارى به درگاهت آمده و دعا مىكند ، ترحّم مىنمايى تا به تضرّع خود بيفزايم ؟ و يا كسى را كه با گريه و زارى طلب بخشش مىكند ، پذيرايى ، كه با اميدوارى به درخواست و زاريم ادامه دهم ؟ و يا آن كه از گناه كسى كه پيشانى بر خاك مىسايد ،